Blog, genellikle güncelden eskiye doğru sıralanmış yazı ve yorumların yayınlandığı, web tabanlı bir yayını belirtir. Çoğunlukla her gönderinin sonunda yazarın adı ve gönderi zamanı belirtilir. Yayıncının seçimine göre okuyucular yazılara yorum yapılabilir. Yorumlar, blog kültürünün çok önemli bir dinamiğidir; bu sayede yazar ve okuyucular arasında iletişim sağlanır. Bunun dışında, geri izleme (trackback) mekanizmasıyla, belirli bir yazı hakkında yazılan diğer yazıların belirlenebilmesi de mümkündür.
İlk bloglar elle yazılıp güncellenirken, bugün bu iş için özel yazılmış yazılımlar kullanılmaktadır. Bu yazılımlardan bazıları bir blog servisi sağlayıcı sitenin alt alan adları olarak yaratılabilen, bazıları ise kullanıcının kendi sunucusuna kurup çalıştırması gereken yazılımlardır.
2 Kasım 2009 Pazartesi
Blogger.com
Blogger.com, Pyra Labs tarafından geliştirilip Google tarafından satın alınan, İnternet'teki ilk blog hizmet sağlayıcısıdır. En çok ziyaret edilen ilk on ağ sitesinden birisidir. Üye sayısı'nın 2 milyon civarında olduğu tahmin edilmektedir. Günde 18 milyon civarında 'tık'lanmaktadır. Türkçe dahil onlarca dil desteği ile birlikte hizmet vermektedir. 24 Ekim 2008 tarihinde Telekom tarafından siteye erişim engellenmiş ve engellenme sebebi dahi belirtilmemiştir.
Erişime engellenmesi [değiştir]
Diyarbakır 1. Sulh Ceza Mahkemesi 20.10.2008 tarih ve 2008/2761 sayılı kararı gereği 24.10.2008 tarihinde saat 12:30'da erişime engellendi.[1] Daha sonra yasağın justin.tv sitesinin yayınladığı LigTV maçlarının bir blog üzerinden sunulmasından dolayı olduğu ortaya çıktı. Dört günlük yasak sonunda delil yetersizliğinden dolayı engelleme kaldırıldı.[2]
Erişime engellenmesi [değiştir]
Diyarbakır 1. Sulh Ceza Mahkemesi 20.10.2008 tarih ve 2008/2761 sayılı kararı gereği 24.10.2008 tarihinde saat 12:30'da erişime engellendi.[1] Daha sonra yasağın justin.tv sitesinin yayınladığı LigTV maçlarının bir blog üzerinden sunulmasından dolayı olduğu ortaya çıktı. Dört günlük yasak sonunda delil yetersizliğinden dolayı engelleme kaldırıldı.[2]
Bir blogda “en çok hit alan yazı acaba o blog’un en çok beğenilen yazısı mıdır?
İşte Dmry.net‘in en çok hit alan yazıları:
•ADSL Kota 1.1 ile Kota Bilginiz (291973)
•5000 üstü MSN Messenger Görüntü Resimleri (217224)
•Kumsal veya Duvara Yazı Yazmak İsteyenler (202898)
•YouTube, Google Video gibi video sitelerinden flash videoları indirin (190859)
•NFS Underground 2 ile En Yüksek Hızı Yapma Taktiği. (185093)
•Rüya Gerçek Oldu, Fifa 2006 Türkçe Spiker Yaması (181369)
•Sınırsız RAPIDSHARE (172658)
•Nedir MSN Space, Nasıl Üye Olunur? (172608)
•Dr. Haydar Dümen Yazıları Okunur (139822)
•MSN Messenger 8 Beta (130919)
Sitenin ziyaretçileri tarafından oylanan yazılar sonucunda Dmry.net‘in en çok oy alanları, en çok hit alan yazılarından epey farklı :
•Sql insert ile birçok data nasıl eklenir (5/4)
•WordPress 2.1′e Güncelleme Notları (5/2)
•Wordpress Rehberi 1.0 (5/1)
•Pardus Dergi (5/3)
•PHP Tema motorları (5/2)
•Autocad XREF komutunun kullanımı (5/1)
•Bedava Blog Temaları (5/3)
•Simple Tagging 1.3 Eklentisine Türkçe Karakter Desteği (5/1)
•Ve etiketlendik (5/1)
•Diecast modeller üzerine Türkçe içerikli bir site (5/2)
•ADSL Kota 1.1 ile Kota Bilginiz (291973)
•5000 üstü MSN Messenger Görüntü Resimleri (217224)
•Kumsal veya Duvara Yazı Yazmak İsteyenler (202898)
•YouTube, Google Video gibi video sitelerinden flash videoları indirin (190859)
•NFS Underground 2 ile En Yüksek Hızı Yapma Taktiği. (185093)
•Rüya Gerçek Oldu, Fifa 2006 Türkçe Spiker Yaması (181369)
•Sınırsız RAPIDSHARE (172658)
•Nedir MSN Space, Nasıl Üye Olunur? (172608)
•Dr. Haydar Dümen Yazıları Okunur (139822)
•MSN Messenger 8 Beta (130919)
Sitenin ziyaretçileri tarafından oylanan yazılar sonucunda Dmry.net‘in en çok oy alanları, en çok hit alan yazılarından epey farklı :
•Sql insert ile birçok data nasıl eklenir (5/4)
•WordPress 2.1′e Güncelleme Notları (5/2)
•Wordpress Rehberi 1.0 (5/1)
•Pardus Dergi (5/3)
•PHP Tema motorları (5/2)
•Autocad XREF komutunun kullanımı (5/1)
•Bedava Blog Temaları (5/3)
•Simple Tagging 1.3 Eklentisine Türkçe Karakter Desteği (5/1)
•Ve etiketlendik (5/1)
•Diecast modeller üzerine Türkçe içerikli bir site (5/2)
Otel odası felsefedir
Olivier Rolin, Fransa 68’in goşist liderlerinden. Onun bu devrimci kimliğinin yansıması edebiyatta da güçlü bir kalemle karşılığını bulur. Kurgunun tüm olanaklarını zorlayan Rolin, metnin tüm araçlarını denemektedir. Her kitabında yeniyi yeniden dener. Yazarın Odalar kitabı, Sırça Otel’de Bir Oda romanının devamı gibidir. Sırça Otel’de 43 otel odasından insan manzaraları sunan yazar Odalar’da, yirmi sekiz çağdaş Fransız yazardan kendi otel odalarını anlatmalarını ister.
Yirmi sekiz yazarın kimi Rolin’in kendilerinden istedikleri ‘otel odası’ yazısına atıfla, kimi kaldıkları otelin bulunduğu şehri anlatarak, kimi kavramsal olarak ‘oda’ fikrinden yola çıkarak, kimi ise usta kalemlere taş çıkartır biçimde ‘oda’nın betimlemesini yaparak başlar denemesine. Kendine ait bir odadan farklı olarak otel odaları aidiyetsizliğe işaret eder. Misafiri çok ama sahibi yoktur (ki mülkiyeti kastetmiyoruz). Yazar Rolin, Odalar denemesini “yazarlar arasında oynanan bir oyun” olarak tanımlar. Şüphesiz bu kurmacanın yarattığı türden bir oyundur. Yirmi sekiz kalem, üslupları, dünya algılayışları ve konuları düzleminde farklılıklarını ilk cümlelerinden açık ederler; Sevgilimi beklediğim oda, Sevgilimin çağrısına geldiğim oda, Ölümü beklediğim oda, Kaçırıldığım oda, Sade bir oda, Sarıya boyanmış bir oda...
Rolin, yirmi sekiz yazarı bir araya getirip, onlardan aynı konuyu yazmalarını isteyerek okurlarına bir yapı-söküm’ün araçlarını göstermek ister. Buna Derrida’nın modern Penelope dediği kavramla ulaşır. Yirmi sekiz yazarımız tıpkı Penelope gibi ortak konulu metni örüp yeniden söker ve yeniden örmeye başlarlar. Sökme (ravel) hem sökmek hem de örmek (to unravel) eylemini ifade eder. Kitabı bütünlüklü bir metin olarak ele aldığınızda, sonsuza açılan oda numaraları (36 no’lu oda, 555 no’lu oda/Romandan) hem bir başlangıcı hem de sonu ifade eder. Her bir yazar kendi otel odasında kendi metnini örmektedir, fakat sadece kendi metnini örmekle de kalmaz aynı zamanda kendinden bir önceki ve bir sonraki metni de söker. Aynı sarı renge boyalı oda, kimine sevinç verirken kiminde mide bulantısı yaratır. Kiminin odası 2 metreyken kiminin ki 5-10 metredir. Yirmi sekiz otel odası, tek bir odanın yeniden yapılıp bozulduğu bir el oyuncağına döner; açılıp genişleyen, daralıp kapanan; yatak, komodin, yazı masası, küvet, pencere, kapı gibi nesnelerin aynı oda içerisinde farklı görünüm ve konumlarda yer alması. Okuyucu bu romanı eline aldığında, sadece farklı yirmi sekiz anlatı okuyacağını değil, bütünün eklektik yapısını meydana getiren parçaları olduğunu düşünmelidir.
Yazarlar içerisinden romanın söz konusu kurgusunu açık etmeye en yakını Michele Deguy’dur. Otel odalarını bir labirente benzeten Deguy, bir odadan bir başka odaya geçişimizi varoluş düzenimizle ilişkilendirir ve insanlık durumu olarak “bir açmazdan ötekine geçiş” değerlendirmesiyle insanlık trajedisini anlatmaya çalışır ve “Otel odası felsefidir” der. Rolin sizi Fransız edebiyatının günümüz yazarlarıyla tanışmanız için Otel Odası’na davet ediyor, bu randevuyu kaçırmayın.
Serap Özgür/Radikal
ODALAR
Olivier Rolin ve Arkadaşları
Çeviren: Orçun Türkay
Can Yayınları
2009
212 sayfa
14 TL.
inceleyelim
Theodor Adorno, Jean-Paul Sartre, Emmanuel Levinas
Marshall McLuhan, Albert Camus, Slavoj Zizek
Louis Althusser, Jean-François Lyotard, Michel Foucault
Marshall McLuhan, Albert Camus, Slavoj Zizek
Louis Althusser, Jean-François Lyotard, Michel Foucault
20. yüzyıl filozofları
Henri Bergson (1846-1941)
Gottlob Frege (1848-1925)
Edmund Husserl (1859-1938)
Rudolf Steiner (1861-1925)
Albert Jay Nock (1870-1945)
Vladimir Lenin (1870-1924)
Bertrand Russell (1872-1970)
George Edward Moore (1873-1958)
Ernst Cassirer (1874-1945)
Albert Schweitzer (1875-1965)
Martin Buber (1878-1965)
Lev Troçki (1879-1940)
Otto Weininger (1880-1903)
Oswald Spengler (1880-1936)
Pierre Teilhard de Chardin (1881-1955)
Ludwig von Mises (1881-1973)
Moritz Schlick (1882-1936)
Jose Ortega y Gasset (1883-1955)
Gaston Bachelard (1884-1962)
Ernst Bloch (1885-1977)
Jerry Fodor (1935- )
Alain Badiou (1937- )
Thomas Nagel (1937- )
Robert Nozick (1938-2002)
Gilbert Harman (1938- )
Tzvetan Todorov (1939- )
John D. Caputo (1940- )
Saul Kripke (1940-)
Philippe Lacoue-Labarthe (1940- )
Jean-Luc Nancy (1940- )
David K. Lewis (1941-2001)
Giorgio Agamben (1942- )
John McDowell (1942-)
Luce Irigaray (1930- )
Michel Serres (1930- )
Daniel Dennett (1942- )
Georg Lukacs (1885-1971)
Ludwig Wittgenstein (1889-1951)
Martin Heidegger (1889-1976)
Rudolf Carnap (1891-1970)
Antonio Gramsci (1891-1937)
Michael Polanyi (1891-1976)
Walter Benjamin (1892-1940)
Mao Zedong (1893-1976)
Max Horkheimer (1895-1973)
Georges Bataille (1897-1962
David Blitz (Unknown- )
Leo Strauss (1899-1973)
Gilbert Ryle (1900-1976)
Hans-Georg Gadamer (1900-2002)
Jacques Lacan (1901-1981)
Alfred Tarski (1901-1983)
Henri Lefebvre (1901-1991)
C.L.R. James (1901-1989)
Mortimer Adler (1902-2001)
Herbert Feigl (1902-1988)
Eric Hoffer (1902-1983)
Guy Debord (1931-1994)
Roger Penrose (1931- )
Richard Rorty (1931- )
Charles Taylor (1931- )
John Searle (1932- )
Paul Virilio (1932- )
Antonio Negri (1933- )
Jaegwon Kim (1934- )
Oskar Negt (1934- )
Hilary Putnam (1926- )
Bernard Williams (1929-2003)
Jürgen Habermas (1929- )
Jean Baudrillard (1929- )
David Kaplan (1929-)
Pierre Bourdieu (1930-2002)
Jacques Derrida (1930-2004)
Karl Popper (1902-1994)
F. P. Ramsey (1903-1930)
Theodor Adorno (1903-1969)
Georges Canguilhem (1904-1995)
Ayn Rand (1905-1982)
Jean-Paul Sartre (1905-1980)
Hannah Arendt (1906-1975)
Emmanuel Levinas (1906-1995)
Nelson Goodman (1906-1989)
Maurice Blanchot (1907-2003)
Jean Hyppolite (1907-1968)
Claude Lévi-Strauss (1908- )
Maurice Merleau-Ponty (1908-1961)
Simone de Beauvoir (1908-1986)
Willard Van Orman Quine (1908-2000)
Simone Weil (1909-1943)
Max Black (1909-1988)
Isaiah Berlin (1909-1997)
Alfred Ayer (1910-1989)
Kenneth E. Boulding (1910-1993)
John Langshaw Austin (1911-1960)
Marshall McLuhan (1911-1980)
Wilfrid Sellars (1912-1989)
Arne Næss (1912- )
Alan Turing (1912-1954)
Albert Camus (1913-1960)
Paul Ricoeur (1913-2005)
Roderick Chisholm (1916-1999)
Georg Henrik von Wright (1916-2003)
Eugene Gendlin (1926- )
Leonardo Polo (1926- )
Hans Köchler (1948- )
Slavoj Zizek (1949- )
Colin McGinn (1950- )
Donald Davidson (1917-2003)
Louis Althusser (1918-1990)
Paul de Man (1919-1983)
G.E.M. Anscombe (1919-2001)
R.M. Hare (1919-2002)
P. F. Strawson (1919-2006)
Philippa Foot (1920-)
John Rawls (1921-2002)
Sidney Morgenbesser (1921-2004)
Cornelius Castoriadis (1922-1997)
Thomas Samuel Kuhn (1922-1996)
Imre Lakatos (1922-1974)
Aleksandr Zinovyev (1922- )
Rene Girard (1923- )
Walter Pitts (1923-1969)
Arthur Danto (1924- )
Paul Feyerabend (1924-1994)
William H. Gass (1924- )
Jean-François Lyotard (1924-1998)
Gilles Deleuze (1925-1995)
Michael Dummett (1925- )
Stanley Cavell (1926- )
Michel Foucault (1926-1984)
Christopher Peacocke (1950- )
Hamid Dabashi (1951-)
Christine Korsgaard (1952-)
Bernard Stiegler (1952- )
Cornel West (1953- )
Kwame Anthony Akroma-Ampim Kusi Appiah (1954- )
John Zerzan (1943- )
Simon Blackburn (1944-)
Peter Singer (1946-)
Alan Belk (1947- )
Gottlob Frege (1848-1925)
Edmund Husserl (1859-1938)
Rudolf Steiner (1861-1925)
Albert Jay Nock (1870-1945)
Vladimir Lenin (1870-1924)
Bertrand Russell (1872-1970)
George Edward Moore (1873-1958)
Ernst Cassirer (1874-1945)
Albert Schweitzer (1875-1965)
Martin Buber (1878-1965)
Lev Troçki (1879-1940)
Otto Weininger (1880-1903)
Oswald Spengler (1880-1936)
Pierre Teilhard de Chardin (1881-1955)
Ludwig von Mises (1881-1973)
Moritz Schlick (1882-1936)
Jose Ortega y Gasset (1883-1955)
Gaston Bachelard (1884-1962)
Ernst Bloch (1885-1977)
Jerry Fodor (1935- )
Alain Badiou (1937- )
Thomas Nagel (1937- )
Robert Nozick (1938-2002)
Gilbert Harman (1938- )
Tzvetan Todorov (1939- )
John D. Caputo (1940- )
Saul Kripke (1940-)
Philippe Lacoue-Labarthe (1940- )
Jean-Luc Nancy (1940- )
David K. Lewis (1941-2001)
Giorgio Agamben (1942- )
John McDowell (1942-)
Luce Irigaray (1930- )
Michel Serres (1930- )
Daniel Dennett (1942- )
Georg Lukacs (1885-1971)
Ludwig Wittgenstein (1889-1951)
Martin Heidegger (1889-1976)
Rudolf Carnap (1891-1970)
Antonio Gramsci (1891-1937)
Michael Polanyi (1891-1976)
Walter Benjamin (1892-1940)
Mao Zedong (1893-1976)
Max Horkheimer (1895-1973)
Georges Bataille (1897-1962
David Blitz (Unknown- )
Leo Strauss (1899-1973)
Gilbert Ryle (1900-1976)
Hans-Georg Gadamer (1900-2002)
Jacques Lacan (1901-1981)
Alfred Tarski (1901-1983)
Henri Lefebvre (1901-1991)
C.L.R. James (1901-1989)
Mortimer Adler (1902-2001)
Herbert Feigl (1902-1988)
Eric Hoffer (1902-1983)
Guy Debord (1931-1994)
Roger Penrose (1931- )
Richard Rorty (1931- )
Charles Taylor (1931- )
John Searle (1932- )
Paul Virilio (1932- )
Antonio Negri (1933- )
Jaegwon Kim (1934- )
Oskar Negt (1934- )
Hilary Putnam (1926- )
Bernard Williams (1929-2003)
Jürgen Habermas (1929- )
Jean Baudrillard (1929- )
David Kaplan (1929-)
Pierre Bourdieu (1930-2002)
Jacques Derrida (1930-2004)
Karl Popper (1902-1994)
F. P. Ramsey (1903-1930)
Theodor Adorno (1903-1969)
Georges Canguilhem (1904-1995)
Ayn Rand (1905-1982)
Jean-Paul Sartre (1905-1980)
Hannah Arendt (1906-1975)
Emmanuel Levinas (1906-1995)
Nelson Goodman (1906-1989)
Maurice Blanchot (1907-2003)
Jean Hyppolite (1907-1968)
Claude Lévi-Strauss (1908- )
Maurice Merleau-Ponty (1908-1961)
Simone de Beauvoir (1908-1986)
Willard Van Orman Quine (1908-2000)
Simone Weil (1909-1943)
Max Black (1909-1988)
Isaiah Berlin (1909-1997)
Alfred Ayer (1910-1989)
Kenneth E. Boulding (1910-1993)
John Langshaw Austin (1911-1960)
Marshall McLuhan (1911-1980)
Wilfrid Sellars (1912-1989)
Arne Næss (1912- )
Alan Turing (1912-1954)
Albert Camus (1913-1960)
Paul Ricoeur (1913-2005)
Roderick Chisholm (1916-1999)
Georg Henrik von Wright (1916-2003)
Eugene Gendlin (1926- )
Leonardo Polo (1926- )
Hans Köchler (1948- )
Slavoj Zizek (1949- )
Colin McGinn (1950- )
Donald Davidson (1917-2003)
Louis Althusser (1918-1990)
Paul de Man (1919-1983)
G.E.M. Anscombe (1919-2001)
R.M. Hare (1919-2002)
P. F. Strawson (1919-2006)
Philippa Foot (1920-)
John Rawls (1921-2002)
Sidney Morgenbesser (1921-2004)
Cornelius Castoriadis (1922-1997)
Thomas Samuel Kuhn (1922-1996)
Imre Lakatos (1922-1974)
Aleksandr Zinovyev (1922- )
Rene Girard (1923- )
Walter Pitts (1923-1969)
Arthur Danto (1924- )
Paul Feyerabend (1924-1994)
William H. Gass (1924- )
Jean-François Lyotard (1924-1998)
Gilles Deleuze (1925-1995)
Michael Dummett (1925- )
Stanley Cavell (1926- )
Michel Foucault (1926-1984)
Christopher Peacocke (1950- )
Hamid Dabashi (1951-)
Christine Korsgaard (1952-)
Bernard Stiegler (1952- )
Cornel West (1953- )
Kwame Anthony Akroma-Ampim Kusi Appiah (1954- )
John Zerzan (1943- )
Simon Blackburn (1944-)
Peter Singer (1946-)
Alan Belk (1947- )
20. yüzyıl felsefesine genel bakış
Analitik felsefe
Dil felsefesi
Yorumsamacılık
Yapısöküm
Varoluşçuluk
Mantıksal Pozitivizm
Nihilizm
Fenomenoloji
Yapısalcılık
Eleştirel teori
Dil felsefesi
Yorumsamacılık
Yapısöküm
Varoluşçuluk
Mantıksal Pozitivizm
Nihilizm
Fenomenoloji
Yapısalcılık
Eleştirel teori
Postmodern Kuramcılar
Jacques Derrida
Jean-François Lyotard
Jacques Lacan
Julia Kristeva
Michel Foucault
Gilles Deleuze
Jean Baudrillard
Jean-François Lyotard
Jacques Lacan
Julia Kristeva
Michel Foucault
Gilles Deleuze
Jean Baudrillard
İmparatorluk Ve İletişim Araçları Harold A. Innis
'Mısır yazısı, imparatorluğun yavaş yavaş yükselip, oldukça hızlı çöktüğü süreçte de karmaşık biçimde ve yapıda kalmayı sürdürdü. Bu karmaşıklık, yazıcılara güç ve statü kazandırdı; kendi çıkarlarını koruma noktasında din adamları ile yazıcıları bir araya getirdi; tekelci yönetime özgü ağ, kralların gücünü azalttı ve evrimsel nitelikteki toplumsal değişimleri sınırlandırdı'. (INNIS, 1986:22) Innis 'İmparatorluklar ve İletişim Araçları'nda tarihin çeşitli dönemlerinde başat konumda olmuş imparatorluklar örneğinden yararlanarak iletişim araçlarının iktidarın bir parçası, taşıyıcısı olarak egemenlik ilişkilerinin sürdürülmesinde ve meşru gösterilmesinde oynadığı temel rolü sergilemeye çalışmıştır.
Bir 'iletişim tarihi' olarak değerlendirilebilecek bu kitabında Innis, sansür gibi yazı/iletişim araçları üzerindeki iktidarı merkezde toplamaya, yoğunlaştırmaya dönük çabalarla senato gibi iktidarın tek başına tekelci kullanımını kırmaya dönük çabaların salt geçmişe değil bugüne dönüşen bir süreç içinde sürekli bir çatışma halinde olduğunu sergilemeye çalışmıştır.
Dolayısıyla bu kitabı geçmişe ait bir emsaller deposu gibi okumak da mümkündür. Ancak asıl önemi, altı bin yıl önce hesap kayıtlarını tutmakta kullanılan 'düğümlü iplerden', görselliğin ve şimdiki zamanın öne çıktığı 'yeni medya' kadar insanoğlunun bir düşünme, anlama, yaratma yani bir var olma biçimi olarak söz ve yazıyla kurduğu 'barışıklığın' tarihi olarak okunduğunda ortaya çıkacaktır.
Bir 'iletişim tarihi' olarak değerlendirilebilecek bu kitabında Innis, sansür gibi yazı/iletişim araçları üzerindeki iktidarı merkezde toplamaya, yoğunlaştırmaya dönük çabalarla senato gibi iktidarın tek başına tekelci kullanımını kırmaya dönük çabaların salt geçmişe değil bugüne dönüşen bir süreç içinde sürekli bir çatışma halinde olduğunu sergilemeye çalışmıştır.
Dolayısıyla bu kitabı geçmişe ait bir emsaller deposu gibi okumak da mümkündür. Ancak asıl önemi, altı bin yıl önce hesap kayıtlarını tutmakta kullanılan 'düğümlü iplerden', görselliğin ve şimdiki zamanın öne çıktığı 'yeni medya' kadar insanoğlunun bir düşünme, anlama, yaratma yani bir var olma biçimi olarak söz ve yazıyla kurduğu 'barışıklığın' tarihi olarak okunduğunda ortaya çıkacaktır.
Semiyolojinin üstadları
Semiyotik ya da diğer adıyla semiyoloji, simge, sembol ve İşaretlerin yorumlanmasını, üretilmesini veya işaretleri anlama süreçlerini içeren bütün faktörlerin sistematik bir şekilde incelenmesine dayanan bir bilim dalıdır. Semiyotik disiplinlerarası bir sahadır. Değişik işaret sistemlerine dayanan anlam ve bildirişim konularını inceler. Fransızlar semiyoloji terimini kullanmışlardır. Semiyotik eski Yunancada işaret anlamına gelen semeîon kelimesinden gelir. Modern semiyotik başlıca iki kaynağa dayanır. Bunlardan birincisi Ferdinand de Saussure’ün 1916’da yayımlanan Genel Dilbilim Dersler'i, ikincisi ise Charles Sanders Peirce’ün yazılarıdır. Kültürel kodlar, gelenekler ve metni anlam süreçlerine göre düzenlenmiş işaret sistemleri diye nitelenen her şey semiyotiğin inceleme alanına girmektedir. Semiyotik bugünkü anlamda ilk defa John Locke tarafından "Essays Concerning Human Understanding", (1690) başlıklı eserde kullanılmıştır. Semioloji, yapısalcılığın modeli olarak düşünülmektedir.
Charles Peirce · Thomas Sebeok
Ferdinand de Saussure
Mikhail Bakhtin · Jakob von Uexküll
Umberto Eco · Louis Hjelmslev
Algirdas Julien Greimas
Roman Jakobson · Juri Lotman
Roland Barthes · Marcel Danesi
John Deely · Roberta Kevelson
Eero Tarasti · Kalevi Kull
Michael Silverstein
Charles Peirce · Thomas Sebeok
Ferdinand de Saussure
Mikhail Bakhtin · Jakob von Uexküll
Umberto Eco · Louis Hjelmslev
Algirdas Julien Greimas
Roman Jakobson · Juri Lotman
Roland Barthes · Marcel Danesi
John Deely · Roberta Kevelson
Eero Tarasti · Kalevi Kull
Michael Silverstein
Okuma listesi Umberto Eco
Gülün Adı (Can Yayınları, 1986)
Alımlama Göstergebilimi (Düzlem Yayınları, 1991)
Foucault Sarkacı (Can Yayınları, 1992)
Günlük Yaşam'dan Sanata (Adam Yayıncılık, 1993)
Önceki Günün Adası (Can Yayınları, 1995)
Anlatı Ormanlarında Altı Gezinti (Can Yayınları, 1995)
Avrupa Kültüründe Kusursuz Dil Arayışı (Afa Yayınları, 1995)
Ortaçağı Düşlemek (Can Yayınları, 1996)
Yorum ve Aşırı Yorum (Can Yayınları, 1996)
Somon Balığıyla Yolculuk (Can Yayınları, 1997)
Yanlış Okumalar (Can Yayınları, 1997)
Beş Ahlak Yazısı (Can Yayınları, 1998)
Ortaçağ Estetiğinde Sanat ve Güzellik (Can Yayınları, 1998)
Açık Yapıt (Can Yayınları, 2001)
Zamanların Sonu Üstüne Söyleşiler (Yapı Kredi Yayınları, 2001)
Baudolino (Doğan Kitap, 2003)
İnanç ya da İnançsızlık (1001 Kitap, 2005)
Kraliçe Loana'nın Gizemli Alevi (Doğan Kitap, 2005)
Cecü'nün Yer Cüceleri (Yapı Kredi Yayınları, 2006)
Güzelliğin Tarihi (Doğan Kitap, 2006)
Alımlama Göstergebilimi (Düzlem Yayınları, 1991)
Foucault Sarkacı (Can Yayınları, 1992)
Günlük Yaşam'dan Sanata (Adam Yayıncılık, 1993)
Önceki Günün Adası (Can Yayınları, 1995)
Anlatı Ormanlarında Altı Gezinti (Can Yayınları, 1995)
Avrupa Kültüründe Kusursuz Dil Arayışı (Afa Yayınları, 1995)
Ortaçağı Düşlemek (Can Yayınları, 1996)
Yorum ve Aşırı Yorum (Can Yayınları, 1996)
Somon Balığıyla Yolculuk (Can Yayınları, 1997)
Yanlış Okumalar (Can Yayınları, 1997)
Beş Ahlak Yazısı (Can Yayınları, 1998)
Ortaçağ Estetiğinde Sanat ve Güzellik (Can Yayınları, 1998)
Açık Yapıt (Can Yayınları, 2001)
Zamanların Sonu Üstüne Söyleşiler (Yapı Kredi Yayınları, 2001)
Baudolino (Doğan Kitap, 2003)
İnanç ya da İnançsızlık (1001 Kitap, 2005)
Kraliçe Loana'nın Gizemli Alevi (Doğan Kitap, 2005)
Cecü'nün Yer Cüceleri (Yapı Kredi Yayınları, 2006)
Güzelliğin Tarihi (Doğan Kitap, 2006)
İyi haber, kötü haber
Beyinde bir ur düşünün, kötü huylu. Doktor, ameliyat veya ilaçla tedavi diye iki senaryo sunuyor.
Geçen geceydi. Karanlıkta fısır fısır konuşarak sınıra doğru koşmaya başladık. Kimi metruk binalar arasından, bazen de içlerinden hızlı ama koşmadan ilerliyorduk. Yanımdaki birkaç kişinin çoğunu daha önce tanıdığımı sanmıyorum. Üzerinde doktor önlüğü olan bir adam etekleri savrula savrula arkamızdan bizi kovalarken, dört metreden yüksek olduğuna bahse girebileceğim kafes tellere tırmanmaya başladık. En tepede dikenli teller nöbeti devralıyordu. Anlayamadığım kadar kısa zamanda ve kolayca öbür tarafa geçmeyi başardık. Kaçtığımız yerin Ermenistan olduğuna eminim. Kovalayan adam da silueti ardımızda kaybolan akıl hastanesinden bir doktordu sanırım. Tellerin öte yanı ise Rusya olmalı. Bir üst geçitten Türkiye'ye kapağı atmayı beklerken, karnımız acıkınca, içi karanlık ve otogar gibi hareketli, yağda alabalık pişirilen bir restorana girdik. Yemekleri, Ermenistan'dan da kaçmamıza yardım ettiğini sandığım yazarımız Richard Giragosian ısmarladı... O sıra ısrarla başımda dolanan bir sivrisineğin rahatsız edici hamlesiyle uyandım. Durumu en çok kâbusa çeviren de o sivrisinek olmalı.
Şimdi rüya tabirlerine mi, yoksa okuldan kalma üstü toz tutmuş sosyal psikoloji kitaplarına mı başvurmalıyım, bilmiyorum. Son aylarda; son yıllarda yaşadıklarımızdan da sarsıcı gelişmelere tanıklık ediyoruz. Ermenistan ile imzaladığımız ve Azerbaycan ile aramızı biraz bozan protokollerin ardından son gelişme, 34 PKK'lının geçen haftaki gösterişli teslim günleri oldu. Şimdilik! Elimin altında rüya tabirleri sözlüğü olmadığından çareyi sosyal bilimlerde aramak benim için daha kolay. Newsweek yazıişleri de birkaç aydır pek çok kişinin benzer rüyalar gördüğünü gözlemlediğinden, olan biteni anlamayı kolaylaştıracak 112 kitaplık bir seçki hazırladı bu sayı için. İstanbul Kitap Fuarı da vesile oldu.
AK Parti, ikinci iktidar döneminde on yıllardır kimsenin kapağını kaldırmadığı dosyaları çözmeye girişti. Bu, kendi iktidarını -siyasette asker etkisi gibi durumları da değiştirerek- gerçekten yaşamak isteyen bir hükümetin alması gereken bir sorumluluktu. Bu arada ciddi siyasi riskleri de göze aldılar. Muhalefet de doğal olarak bu risklerin gerçekleşmesi ihtimaliyle, kendi adına puan toplamaya çalışıyor. Bu risklerin ne kadarı puan kazandırır, ne kadarı herkese kaybettirir ve kim ne kadarını göze alabilir, orası henüz belli değil. İlk kez denenen pek çok şeyde olduğu gibi, her ne kadar bir yerlerde bilgi ve planlar olsa da, yeni öğrenilecek epeyce durumla karşılaşmak kaçınılmaz. Bu durumların insanları rahatsız etmesi de öyle. Bu noktada bir iyi bir de kötü haber var. İyi haber şu: Onlarca yıllık sorunlarını -ki bunların sorun olduğunu hemen herkes kabul ediyor, o halde çözülmeleri gerekiyor- kısa zamanda çözmeye çalışan Türkiye'de insanların huzursuz olması doğal. Dahası, söz konusu sorunlar üzerine yine on yıllardır dönen şoven söylemlerin ardından, insanların değişime hemen uyum sağlamayıp tepki göstermesi sağlıklı sayılabilir. Paris Sorbonne Üniversitesi'nden Jean Stoetzel'in ifadesiyle, sosyal psikolojinin alanına giren olaylarda, tutumların tohumlarına kadar gitmek gerekiyor. Bu yolculuk sırasında da yanlış anlamalar ve kasıtlı dezenformasyon örnekleri ortaya çıkabiliyor. Ve geçmiş ile bugün, bir an kol kola karşınızda dikiliveriyor. Bireysel psikolojilerimizin biraraya gelmesiyle beliren toplum psikolojisi, her birimizin psikolojisini de ziyadesiyle etkiliyor. Bu döngüden çıkmak zor. Aynı döngü sebebiyle, tepkilerin yankılanarak büyümesini durdurmak da...
PKK'lıların Habur'dan girip teslim olmalarından sonraki gösteriler, başlangıçta diğerlerinin de teslim olmasının hızlanmasına ve teslim olma sürecinin başladığının duyulmasına yönelik bir tür halkla ilişkiler yöntemi gibiydi. Ama ipin ucu kaçtı. Şimdi onlara karşı yükselen tepkiler yüzünden, yenilerinin gelişi erteleniyor. Velhasıl, toplumsal tepkiler, herkesi ziyadesiyle ilgilendiriyor. Bunlara dair yeni yollar ve yöntemler de. Ama Türkiye'de üniversitelerde, yaşadıklarımızı manalandırıp kontrol altında yürümesi için alternatif yollar sunacak çalışmaların üretildiğini söyleyemeyiz. Dolayısıyla başta siyaset ve medya olmak üzere, ilgilenenler, kendi meşrebince ekstra çabaya zorlanıyor.
Yorgunluğun, beyin ameliyatı için ideal bir durum olduğu söylenemez. Hangi beyin ameliyatı, diyeceksiniz. Toplumu ilgilendiren sorunlarda (bugün olanlar gibi) çözüm için yola çıkıldığında herkes için (ameliyatı yapan, olan, onun yakını, alacaklısı, komşusu vs.) çok nazik, ustalık gerektiren bir tür beyin ameliyatı hayal edelim örneğin. Beyinde bir ur düşünün, kötü huylu. Doktor, ameliyat veya ilaçla tedavi diye iki senaryo sunuyor. Elbette kimse kesin bilemez ama ilkinde daha uzun, ikincide daha kısa ömür biçiyor. İlk seçenekte yüksek olmasa bile masada kalma riski de var. Hangisini seçerdiniz? Tabii tansiyondan şekere, hormonlardan başka detaylara her koşulun ameliyat için ideale yaklaştırılacağını düşünerek kararınızı verirdiniz. Belki çevredeki koşullar da gelirdi akla.
Komünist Manifesto'nun -New York Times yazarı Thomas L. Friedman'a göre muhtemelen en önemli paragrafında- Marx ve Engels şöyle yazmıştı: "Bütün sabit ve donmuş ilişkiler, beraberinde getirdikleri eski ve yeni saygıdeğer önyargılar ve görüşlerle birlikte tasfiye oluyor; bütün yeni oluşmuş ilişkiler kemikleşemeden eskiyor." Etraftaki koşulların en sarsıcı olanı da, alışkanlıkların, bakış açılarının ister istemez değişmesinin gerekmesi. İngiliz The Economist dergisi "Türkiye, ABD, Iraklı Kürtler ve ihtimal ki PKK arasında bir yıldır gizli görüşmeler vardı" iddiasında bulunuyor. Bunda yeni bir şey yok, gizli servisler bunun için kurulur. Asıl iş, hep neticenin alenen ortaya çıkmasıyla başlıyor. Türkiye sorunlarını çözmeye çalışırken, kimin pişman olup olmadığını daha epey konuşurmuşuz gibi geliyor.
Kötü haber ne mi? Bütün bu yazdıklarım aslında ahaliyi hiç ilgilendirmiyor.
Selçuk Tepeli
http://www.newsweekturkiye.com/haberler/detay/33210/Iyi-haber-kotu-haber
Geçen geceydi. Karanlıkta fısır fısır konuşarak sınıra doğru koşmaya başladık. Kimi metruk binalar arasından, bazen de içlerinden hızlı ama koşmadan ilerliyorduk. Yanımdaki birkaç kişinin çoğunu daha önce tanıdığımı sanmıyorum. Üzerinde doktor önlüğü olan bir adam etekleri savrula savrula arkamızdan bizi kovalarken, dört metreden yüksek olduğuna bahse girebileceğim kafes tellere tırmanmaya başladık. En tepede dikenli teller nöbeti devralıyordu. Anlayamadığım kadar kısa zamanda ve kolayca öbür tarafa geçmeyi başardık. Kaçtığımız yerin Ermenistan olduğuna eminim. Kovalayan adam da silueti ardımızda kaybolan akıl hastanesinden bir doktordu sanırım. Tellerin öte yanı ise Rusya olmalı. Bir üst geçitten Türkiye'ye kapağı atmayı beklerken, karnımız acıkınca, içi karanlık ve otogar gibi hareketli, yağda alabalık pişirilen bir restorana girdik. Yemekleri, Ermenistan'dan da kaçmamıza yardım ettiğini sandığım yazarımız Richard Giragosian ısmarladı... O sıra ısrarla başımda dolanan bir sivrisineğin rahatsız edici hamlesiyle uyandım. Durumu en çok kâbusa çeviren de o sivrisinek olmalı.
Şimdi rüya tabirlerine mi, yoksa okuldan kalma üstü toz tutmuş sosyal psikoloji kitaplarına mı başvurmalıyım, bilmiyorum. Son aylarda; son yıllarda yaşadıklarımızdan da sarsıcı gelişmelere tanıklık ediyoruz. Ermenistan ile imzaladığımız ve Azerbaycan ile aramızı biraz bozan protokollerin ardından son gelişme, 34 PKK'lının geçen haftaki gösterişli teslim günleri oldu. Şimdilik! Elimin altında rüya tabirleri sözlüğü olmadığından çareyi sosyal bilimlerde aramak benim için daha kolay. Newsweek yazıişleri de birkaç aydır pek çok kişinin benzer rüyalar gördüğünü gözlemlediğinden, olan biteni anlamayı kolaylaştıracak 112 kitaplık bir seçki hazırladı bu sayı için. İstanbul Kitap Fuarı da vesile oldu.
AK Parti, ikinci iktidar döneminde on yıllardır kimsenin kapağını kaldırmadığı dosyaları çözmeye girişti. Bu, kendi iktidarını -siyasette asker etkisi gibi durumları da değiştirerek- gerçekten yaşamak isteyen bir hükümetin alması gereken bir sorumluluktu. Bu arada ciddi siyasi riskleri de göze aldılar. Muhalefet de doğal olarak bu risklerin gerçekleşmesi ihtimaliyle, kendi adına puan toplamaya çalışıyor. Bu risklerin ne kadarı puan kazandırır, ne kadarı herkese kaybettirir ve kim ne kadarını göze alabilir, orası henüz belli değil. İlk kez denenen pek çok şeyde olduğu gibi, her ne kadar bir yerlerde bilgi ve planlar olsa da, yeni öğrenilecek epeyce durumla karşılaşmak kaçınılmaz. Bu durumların insanları rahatsız etmesi de öyle. Bu noktada bir iyi bir de kötü haber var. İyi haber şu: Onlarca yıllık sorunlarını -ki bunların sorun olduğunu hemen herkes kabul ediyor, o halde çözülmeleri gerekiyor- kısa zamanda çözmeye çalışan Türkiye'de insanların huzursuz olması doğal. Dahası, söz konusu sorunlar üzerine yine on yıllardır dönen şoven söylemlerin ardından, insanların değişime hemen uyum sağlamayıp tepki göstermesi sağlıklı sayılabilir. Paris Sorbonne Üniversitesi'nden Jean Stoetzel'in ifadesiyle, sosyal psikolojinin alanına giren olaylarda, tutumların tohumlarına kadar gitmek gerekiyor. Bu yolculuk sırasında da yanlış anlamalar ve kasıtlı dezenformasyon örnekleri ortaya çıkabiliyor. Ve geçmiş ile bugün, bir an kol kola karşınızda dikiliveriyor. Bireysel psikolojilerimizin biraraya gelmesiyle beliren toplum psikolojisi, her birimizin psikolojisini de ziyadesiyle etkiliyor. Bu döngüden çıkmak zor. Aynı döngü sebebiyle, tepkilerin yankılanarak büyümesini durdurmak da...
PKK'lıların Habur'dan girip teslim olmalarından sonraki gösteriler, başlangıçta diğerlerinin de teslim olmasının hızlanmasına ve teslim olma sürecinin başladığının duyulmasına yönelik bir tür halkla ilişkiler yöntemi gibiydi. Ama ipin ucu kaçtı. Şimdi onlara karşı yükselen tepkiler yüzünden, yenilerinin gelişi erteleniyor. Velhasıl, toplumsal tepkiler, herkesi ziyadesiyle ilgilendiriyor. Bunlara dair yeni yollar ve yöntemler de. Ama Türkiye'de üniversitelerde, yaşadıklarımızı manalandırıp kontrol altında yürümesi için alternatif yollar sunacak çalışmaların üretildiğini söyleyemeyiz. Dolayısıyla başta siyaset ve medya olmak üzere, ilgilenenler, kendi meşrebince ekstra çabaya zorlanıyor.
Yorgunluğun, beyin ameliyatı için ideal bir durum olduğu söylenemez. Hangi beyin ameliyatı, diyeceksiniz. Toplumu ilgilendiren sorunlarda (bugün olanlar gibi) çözüm için yola çıkıldığında herkes için (ameliyatı yapan, olan, onun yakını, alacaklısı, komşusu vs.) çok nazik, ustalık gerektiren bir tür beyin ameliyatı hayal edelim örneğin. Beyinde bir ur düşünün, kötü huylu. Doktor, ameliyat veya ilaçla tedavi diye iki senaryo sunuyor. Elbette kimse kesin bilemez ama ilkinde daha uzun, ikincide daha kısa ömür biçiyor. İlk seçenekte yüksek olmasa bile masada kalma riski de var. Hangisini seçerdiniz? Tabii tansiyondan şekere, hormonlardan başka detaylara her koşulun ameliyat için ideale yaklaştırılacağını düşünerek kararınızı verirdiniz. Belki çevredeki koşullar da gelirdi akla.
Komünist Manifesto'nun -New York Times yazarı Thomas L. Friedman'a göre muhtemelen en önemli paragrafında- Marx ve Engels şöyle yazmıştı: "Bütün sabit ve donmuş ilişkiler, beraberinde getirdikleri eski ve yeni saygıdeğer önyargılar ve görüşlerle birlikte tasfiye oluyor; bütün yeni oluşmuş ilişkiler kemikleşemeden eskiyor." Etraftaki koşulların en sarsıcı olanı da, alışkanlıkların, bakış açılarının ister istemez değişmesinin gerekmesi. İngiliz The Economist dergisi "Türkiye, ABD, Iraklı Kürtler ve ihtimal ki PKK arasında bir yıldır gizli görüşmeler vardı" iddiasında bulunuyor. Bunda yeni bir şey yok, gizli servisler bunun için kurulur. Asıl iş, hep neticenin alenen ortaya çıkmasıyla başlıyor. Türkiye sorunlarını çözmeye çalışırken, kimin pişman olup olmadığını daha epey konuşurmuşuz gibi geliyor.
Kötü haber ne mi? Bütün bu yazdıklarım aslında ahaliyi hiç ilgilendirmiyor.
Selçuk Tepeli
http://www.newsweekturkiye.com/haberler/detay/33210/Iyi-haber-kotu-haber
TERMİNALDE MELEK OLMAK Alain de Botton
Uçakta, bambaşka âlemlerden eve dönerken kurduğunuz hayaller, yeniliklere açık aklınız, terminalde bavulunuzu beklerken ağırlaşmaya başlar. Havaalanları, hayalle gerçek arasındaki, bedenle ruh arasındaki araf gibidir. İngiltere’nin Heathrow terminalleri, yerle gök arasında geçen saatlerde Birleşik Krallık’ın yeni yüzünü yolculara tanıştırmayı amaçlıyor.
Bir zamanlar varışlar için vakit vardı. Coğrafyanın derece derece değişmesi, iç dönüşümü sağlamaya yardımcı olurdu: Çöl çalıya, çayırlar yeşil çimenlere toprağı teslim ederdi. Limanda, develerin yükü sırtlarından indirilir, gümrükte beklenir, yolculuğun sohbeti buharlı gemide sürerdi. Uçan balıklar geminin yanından geçer, tayfalar kâğıt oynar, hava yavaş yavaş serinlerdi.
Şimdi bir yolcu, salı günü Abuja’dayken, çarşamba günü kendini Heathrow Havaalanı’nın yeni terminalindeki uydunun önünde bulabilir. Önceki gün öğlen, bir Afrika guguk kuşu sesi eşliğinde Wuse bölgesinde kızarmış muz yemiş biri, çarşamba sabahı 08.00’de, pilot 777’nin motorunu kapatırken giriş kapısının yanındaki Costa Coffee’nin önünde olabilir.
Yorgunluğa rağmen, algıları tamamen açıktır. Her şeyi beynine kaydeder: Işıklar, işaretler, yer cilası, ten renkleri, metalik sesler, reklamlar; hepsi, aynı uyuşturucu etkisi altında birinin, bir bebeğin ya da Tolstoy’un zihnine sahipmiş gibi aklına kazınır. Ev, bir anda olunabilecek en tuhaf yer gibi gelir. Her ayrıntısı, ziyaret edilen başka toprakların etkisiyle göreceleşir. Obudu tepelerinin hatırasıyla, sabah güneşi ne kadar da garip görünür. Atlas Dağları’nın tepesindeki rüzgârın ardından anonslar kulağa ne kadar anormal gelir. Özellikle de, Lusaka’nın sokak pazarındaki insan sesleri hâlâ kulağında çınlarken, iki görevli kızın konuştuğu İngilizce, nasıl anlaşılmaz bir şekilde yabancıdır.
Kişi, yakaladığı kristal perspektifi hiç bırakmamak ister. Tunus’ta ya da Haydarabad’da alternatif gerçeklikler tanıdıktan sonra öğrendiklerini, memleketiyle ilgili bildikleriyle dengelemek ister. Burada hiçbir şeyin normal olmadığını, Wiesbaden’de, Luoyang’da sokakların farklı olduğunu, şu anda bulunduğu yerin dünyada gidilebilecek yüzlerce yerden yalnızca biri olduğunu unutmamaya çalışır.
CESUR KARAR
Alain de Botton’un ağustos ayında bir haftasını geçirdiği Londra’nın Heathrow Havaalanı’nın operasyon şefi Mike Brown, de Botton’a gözlemlemesi için tüm terminalleri açmayı “cesur ve maceraperest” bir karar olarak nitelendiriyor. “Küçük bir hamamböceğine kadar gördüğüm her şeyi yazacağım” diyen yazarın incelediği, geçen sene açılan Terminal 5, aksaklıklar nedeniyle oldukça fazla olumsuz eleştiri almıştı.
YENİ TERMİNAL, YENİ İNGİLTERE
Uçuşun kısa tarihinde, yolcuları varışın onuruna yakışır şekilde karşılayacak mimari standardı yakalayan havaalanı pek olmadı. Pek azı, Kudüs’ün, kavrulan Şefelah düzlüklerinden, hırsız kaynayan sokaklardan Kutsal Şehir’e gelen yolcuları karşılayan Jaffa Kapısı’na yaklaşan örnekler sunabildiler.
Oysa Terminal 5, bu konuda şansını deneyecek gibi görünüyor. Heathrow’daki eski terminallerde, gözünüzden kaçması zor bir halı türü vardı: Alacalı yeşil, sarı, kahverengi ve turuncu. İnsanın aklına, kusmuk, pub ve hastane getiriyordu. Şimdi ise, tam tersi, şık gri karolar döşenmiş, aydınlık koridorlar cam panellerle kaplanarak, rahatlatıcı açık yeşil bir ışık elde edilmiş. Tuvaletlerin tesisatı konusunda cömert davranılmış, her bir kabinin kapısı ağır ahşaptan.
Bu yeni yapı, İngiltere için de yeni bir fikri temsil ediyor: Teknolojiyle barışık, geçmişe takılıp kalmayan, demokratik, toleranslı, akıllı, eğlenceli, inat ve alaycılıktan uzak bir ülke. Tüm bunlar işin basitleştirilmiş hali elbette. 20 kilometre ötede, batıda ve kuzeyde, terminalin duvarlarına ve tavanına işlenmiş bütün bu kodları yerle bir edecek küçük köyler, yıkık malikâneler var.
Ne olursa olsun, Geoffrey Bawa’nın Colombo’daki Parlamento Binası ya da Jørn Utzon’un Sydney’deki Opera Binası gibi, Richard Roger’ın Terminal 5’i, hırslı mimarinin, bir kimlik yansıtmaktan çok, yaratmak üzerine kurulu ayrıcalıklarından faydalanıyor. Yolcuların, pasaportlarını damgalatmak, bavullarını almak gibi işlemler süresince geçirecekleri bir saat civarındaki vakitte, Birleşik Krallık’ın, bugün olduğu değil, bir gün geleceği yeri hissettirmeyi amaçlıyor.
İnişten sonraki kısa yürüyüşün ardından yolcular, yasal ağırlığın dozunu düşürmek için büyük çaba sarf eden bir salona giriyorlar. Bariyerler, silahlar, korunaklı kabinler yok. Baş hizasının üstünde bir tabelanın hafif ışığı yanıyor, yerde ince granit bir çizgi salonu bölüyor. Güvenlik elbette orada hazır bulunuyor. Görünmez olacak kadar kendilerine güvenliler; herhangi bir acil durumda ortaya çıkacaklar. Temizlik ekibi günde üç kez, bir tarafta uçakların durduğu sahipsiz topraklarla, Büyük Britanya sakinlerinin hizmetine sunulmuş parfümerilerin, cömert kütüphanelerin, kanalizasyon suyuyla büyüyen bitkilerin, yaya geçitlerinin olduğu tarafı ayıran o ince çizgiyi süpürüyor. Ama bilgisayarın en ufak hatasında, tüm bu mutlu vaatler yerle bir olabilir. Güvenlik çağırılır, talihsiz yolcu salondan alınıp, iki kat yukarıdaki odalara götürülür.
Terminalin oyun salonuna bırakılan Etiyopya Veya
Somali’den gelen az sayıda çocuğun aklında İngiltere; Quavers marka cipsler, jelibonlar ve kare kutularda meyve sularından oluşan, dijital çalar saatler hediye edecek kadar zengin, güvenlik görevlileri oyuncak trenin vagonlarını birbirine monte edecek kadar becerikli bir ülke olarak kalacak.
BAVULLA BULUŞMANIN MELANKOLİSİ
Çocukların oyun odası da acı verici keskinlikte. Bir Brio treni, Lego City oluşturmaya yetecek kadar lego parçası, bir kutu Caran d’Ache boya kalemi, odada tecrit edilen her çocuk için, onlarda kalacak paketlerce abur cubur ve plastik hayvanlar. Böylece, Etiyopya ya da Somali’den gelen az sayıda çocuğun aklında İngiltere; Quavers marka cipsler, jelibonlar ve kare kutularda meyve sularından oluşan, dijital çalar saatler hediye edecek kadar zengin, güvenlik görevlileri, oyuncak trenin vagonlarını birbirine monte edecek kadar becerikli bir ülke olarak kalacak. Yan tarafta, her kelimenin polis tarafından kaydedildiği, nispeten daha boş bir odada, başarısız göç başvurularını duygusuz görevlilere açıklamaya çalışan ebeveynleri, ülkenin başka bir yüzünü tecrübe ediyor oysaki.
Tarih boyunca, bagaj alım bölümünde çok az neşeli an yaşanmıştır. Yine de terminal, yolcuların iyimserliğini korumak için elinden geleni yapmaya çalışır. Yüksek tavanı, kusursuz beton duvarları, ortalıkta boş bekleyen el arabaları vardır. Dahası, iyi günlerde bavullar da çabuk gelir. Heathrow’un taşıma bandından sorumlu Hollandalı şirket Vanderlande Industries, bavul lojistiği konusunda dünya lideri. Terminalde, saatte 12 bin bavul taşıyan toplam 17 kilometre uzunluğunda taşıma bandı var. 140 bilgisayar, bavul etiketlerini tarıyor, her birinin gittiği yeri belirliyor, patlayıcı madde kontrolü yapıyor. Makineler, bagajlara, çok az insanın gösterebileceği seviyede ilgi gösteriyor. Bavullar transitte bekliyorsa, robotlar onları yatakhanelerine taşıyıp, nazikçe sarı döşeklerin üzerine yerleştiriyor. Burada, aynı yukarıdaki lounge’da yayılan sahipleri gibi tembel tembel geri alınmayı bekliyorlar. Çatıya ya da dolaba kaldırılana kadar, birçok bavul, sahiplerinden çok daha ilginç bir tatil geçiriyor, daha sıra dışı şeyler görüyor.
Yine de sonunda, yolcunun bavuluyla buluştuğu anın, telafisi mümkün olmayan bir melankolisi vardır.
Havada, hiçbir yük olmadan geçen saatlerde yolcular, aşağıdaki ormanlara, kıyılara bakıp gelecekle ilgili umut dolu planlar yaptıktan sonra taşıma bandının yanında, birden maddi dünyayla ve hayatın külfetiyle yüz yüze gelirler. Uçakla, bagaj alım salonu arasındaki zıt âlemde, doğal güçlerin yarattığı ikilik iş başındadır. Madde ve ruhun, ağırlığın ve hafifliğin, bedenin ve canın dikotomisinde, eşitliğin negatif tarafı, hep Vanderlande’nin gelişmiş taşıma bantlarında ilerleyen siyah Samsonite’a bağlıdır.
İçinde limon yeşili bir bikini, Freud’un ‘Uygarlığın Huzursuzluğu’nun okunmamış bir kopyası, Chicago’daki otelden çalınmış bir bornoz ve anti-depresanlar olanlar gibi, her bavul, yoğun bireyselliğin simgesidir; burada insan kendinden başka birini düşünmeye başlayamaz.
Bandın etrafında, sanki Roma trafiğinde sıkışmış gibi, birbirlerine bir santim yol vermeyi reddeden el arabaları arasında sıkışıp kalırız. Kanatlarına tekerlekli bavullar bağlanmış, yerinden edilmiş melekleriz burada.
Alain de Botton’un, Heathrow Havaalanı’nda bir hafta geçirdikten sonra, gözlemlerini yazdığı son kitabı ‘A Week at the Airport: A Heathrow Diary’den, yazarın izniyle kullanılmıştır. Tüm hakları Tempo’ya aittir.
10 BİN KİTAP HEDİYE
“Bir Marslıya modern uygarlığın, iyisiyle kötüsüyle her şeyini göstermek isterseniz, onu kesinlikle bir havaalanına götürmelisiniz” diyen Alain de Botton’un Heathrow gözlemlerinden oluşan kitabından 10 bin kopya, terminali ziyaret edenlere dağıtılıyor.
Havada, hiçbir yük olmadan geçen saatlerde YOLCULAR, aşağıdaki ormanlara, kıyılara bakıp, gelecekle ilgili umut dolu planlar yaptıktan sonra, taşıma bandının yanında, birden maddi dünyayla ve hayatın külfetiyle yüz yüze gelirler.
Alain de Botton
tempo
Bir zamanlar varışlar için vakit vardı. Coğrafyanın derece derece değişmesi, iç dönüşümü sağlamaya yardımcı olurdu: Çöl çalıya, çayırlar yeşil çimenlere toprağı teslim ederdi. Limanda, develerin yükü sırtlarından indirilir, gümrükte beklenir, yolculuğun sohbeti buharlı gemide sürerdi. Uçan balıklar geminin yanından geçer, tayfalar kâğıt oynar, hava yavaş yavaş serinlerdi.
Şimdi bir yolcu, salı günü Abuja’dayken, çarşamba günü kendini Heathrow Havaalanı’nın yeni terminalindeki uydunun önünde bulabilir. Önceki gün öğlen, bir Afrika guguk kuşu sesi eşliğinde Wuse bölgesinde kızarmış muz yemiş biri, çarşamba sabahı 08.00’de, pilot 777’nin motorunu kapatırken giriş kapısının yanındaki Costa Coffee’nin önünde olabilir.
Yorgunluğa rağmen, algıları tamamen açıktır. Her şeyi beynine kaydeder: Işıklar, işaretler, yer cilası, ten renkleri, metalik sesler, reklamlar; hepsi, aynı uyuşturucu etkisi altında birinin, bir bebeğin ya da Tolstoy’un zihnine sahipmiş gibi aklına kazınır. Ev, bir anda olunabilecek en tuhaf yer gibi gelir. Her ayrıntısı, ziyaret edilen başka toprakların etkisiyle göreceleşir. Obudu tepelerinin hatırasıyla, sabah güneşi ne kadar da garip görünür. Atlas Dağları’nın tepesindeki rüzgârın ardından anonslar kulağa ne kadar anormal gelir. Özellikle de, Lusaka’nın sokak pazarındaki insan sesleri hâlâ kulağında çınlarken, iki görevli kızın konuştuğu İngilizce, nasıl anlaşılmaz bir şekilde yabancıdır.
Kişi, yakaladığı kristal perspektifi hiç bırakmamak ister. Tunus’ta ya da Haydarabad’da alternatif gerçeklikler tanıdıktan sonra öğrendiklerini, memleketiyle ilgili bildikleriyle dengelemek ister. Burada hiçbir şeyin normal olmadığını, Wiesbaden’de, Luoyang’da sokakların farklı olduğunu, şu anda bulunduğu yerin dünyada gidilebilecek yüzlerce yerden yalnızca biri olduğunu unutmamaya çalışır.
CESUR KARAR
Alain de Botton’un ağustos ayında bir haftasını geçirdiği Londra’nın Heathrow Havaalanı’nın operasyon şefi Mike Brown, de Botton’a gözlemlemesi için tüm terminalleri açmayı “cesur ve maceraperest” bir karar olarak nitelendiriyor. “Küçük bir hamamböceğine kadar gördüğüm her şeyi yazacağım” diyen yazarın incelediği, geçen sene açılan Terminal 5, aksaklıklar nedeniyle oldukça fazla olumsuz eleştiri almıştı.
YENİ TERMİNAL, YENİ İNGİLTERE
Uçuşun kısa tarihinde, yolcuları varışın onuruna yakışır şekilde karşılayacak mimari standardı yakalayan havaalanı pek olmadı. Pek azı, Kudüs’ün, kavrulan Şefelah düzlüklerinden, hırsız kaynayan sokaklardan Kutsal Şehir’e gelen yolcuları karşılayan Jaffa Kapısı’na yaklaşan örnekler sunabildiler.
Oysa Terminal 5, bu konuda şansını deneyecek gibi görünüyor. Heathrow’daki eski terminallerde, gözünüzden kaçması zor bir halı türü vardı: Alacalı yeşil, sarı, kahverengi ve turuncu. İnsanın aklına, kusmuk, pub ve hastane getiriyordu. Şimdi ise, tam tersi, şık gri karolar döşenmiş, aydınlık koridorlar cam panellerle kaplanarak, rahatlatıcı açık yeşil bir ışık elde edilmiş. Tuvaletlerin tesisatı konusunda cömert davranılmış, her bir kabinin kapısı ağır ahşaptan.
Bu yeni yapı, İngiltere için de yeni bir fikri temsil ediyor: Teknolojiyle barışık, geçmişe takılıp kalmayan, demokratik, toleranslı, akıllı, eğlenceli, inat ve alaycılıktan uzak bir ülke. Tüm bunlar işin basitleştirilmiş hali elbette. 20 kilometre ötede, batıda ve kuzeyde, terminalin duvarlarına ve tavanına işlenmiş bütün bu kodları yerle bir edecek küçük köyler, yıkık malikâneler var.
Ne olursa olsun, Geoffrey Bawa’nın Colombo’daki Parlamento Binası ya da Jørn Utzon’un Sydney’deki Opera Binası gibi, Richard Roger’ın Terminal 5’i, hırslı mimarinin, bir kimlik yansıtmaktan çok, yaratmak üzerine kurulu ayrıcalıklarından faydalanıyor. Yolcuların, pasaportlarını damgalatmak, bavullarını almak gibi işlemler süresince geçirecekleri bir saat civarındaki vakitte, Birleşik Krallık’ın, bugün olduğu değil, bir gün geleceği yeri hissettirmeyi amaçlıyor.
İnişten sonraki kısa yürüyüşün ardından yolcular, yasal ağırlığın dozunu düşürmek için büyük çaba sarf eden bir salona giriyorlar. Bariyerler, silahlar, korunaklı kabinler yok. Baş hizasının üstünde bir tabelanın hafif ışığı yanıyor, yerde ince granit bir çizgi salonu bölüyor. Güvenlik elbette orada hazır bulunuyor. Görünmez olacak kadar kendilerine güvenliler; herhangi bir acil durumda ortaya çıkacaklar. Temizlik ekibi günde üç kez, bir tarafta uçakların durduğu sahipsiz topraklarla, Büyük Britanya sakinlerinin hizmetine sunulmuş parfümerilerin, cömert kütüphanelerin, kanalizasyon suyuyla büyüyen bitkilerin, yaya geçitlerinin olduğu tarafı ayıran o ince çizgiyi süpürüyor. Ama bilgisayarın en ufak hatasında, tüm bu mutlu vaatler yerle bir olabilir. Güvenlik çağırılır, talihsiz yolcu salondan alınıp, iki kat yukarıdaki odalara götürülür.
Terminalin oyun salonuna bırakılan Etiyopya Veya
Somali’den gelen az sayıda çocuğun aklında İngiltere; Quavers marka cipsler, jelibonlar ve kare kutularda meyve sularından oluşan, dijital çalar saatler hediye edecek kadar zengin, güvenlik görevlileri oyuncak trenin vagonlarını birbirine monte edecek kadar becerikli bir ülke olarak kalacak.
BAVULLA BULUŞMANIN MELANKOLİSİ
Çocukların oyun odası da acı verici keskinlikte. Bir Brio treni, Lego City oluşturmaya yetecek kadar lego parçası, bir kutu Caran d’Ache boya kalemi, odada tecrit edilen her çocuk için, onlarda kalacak paketlerce abur cubur ve plastik hayvanlar. Böylece, Etiyopya ya da Somali’den gelen az sayıda çocuğun aklında İngiltere; Quavers marka cipsler, jelibonlar ve kare kutularda meyve sularından oluşan, dijital çalar saatler hediye edecek kadar zengin, güvenlik görevlileri, oyuncak trenin vagonlarını birbirine monte edecek kadar becerikli bir ülke olarak kalacak. Yan tarafta, her kelimenin polis tarafından kaydedildiği, nispeten daha boş bir odada, başarısız göç başvurularını duygusuz görevlilere açıklamaya çalışan ebeveynleri, ülkenin başka bir yüzünü tecrübe ediyor oysaki.
Tarih boyunca, bagaj alım bölümünde çok az neşeli an yaşanmıştır. Yine de terminal, yolcuların iyimserliğini korumak için elinden geleni yapmaya çalışır. Yüksek tavanı, kusursuz beton duvarları, ortalıkta boş bekleyen el arabaları vardır. Dahası, iyi günlerde bavullar da çabuk gelir. Heathrow’un taşıma bandından sorumlu Hollandalı şirket Vanderlande Industries, bavul lojistiği konusunda dünya lideri. Terminalde, saatte 12 bin bavul taşıyan toplam 17 kilometre uzunluğunda taşıma bandı var. 140 bilgisayar, bavul etiketlerini tarıyor, her birinin gittiği yeri belirliyor, patlayıcı madde kontrolü yapıyor. Makineler, bagajlara, çok az insanın gösterebileceği seviyede ilgi gösteriyor. Bavullar transitte bekliyorsa, robotlar onları yatakhanelerine taşıyıp, nazikçe sarı döşeklerin üzerine yerleştiriyor. Burada, aynı yukarıdaki lounge’da yayılan sahipleri gibi tembel tembel geri alınmayı bekliyorlar. Çatıya ya da dolaba kaldırılana kadar, birçok bavul, sahiplerinden çok daha ilginç bir tatil geçiriyor, daha sıra dışı şeyler görüyor.
Yine de sonunda, yolcunun bavuluyla buluştuğu anın, telafisi mümkün olmayan bir melankolisi vardır.
Havada, hiçbir yük olmadan geçen saatlerde yolcular, aşağıdaki ormanlara, kıyılara bakıp gelecekle ilgili umut dolu planlar yaptıktan sonra taşıma bandının yanında, birden maddi dünyayla ve hayatın külfetiyle yüz yüze gelirler. Uçakla, bagaj alım salonu arasındaki zıt âlemde, doğal güçlerin yarattığı ikilik iş başındadır. Madde ve ruhun, ağırlığın ve hafifliğin, bedenin ve canın dikotomisinde, eşitliğin negatif tarafı, hep Vanderlande’nin gelişmiş taşıma bantlarında ilerleyen siyah Samsonite’a bağlıdır.
İçinde limon yeşili bir bikini, Freud’un ‘Uygarlığın Huzursuzluğu’nun okunmamış bir kopyası, Chicago’daki otelden çalınmış bir bornoz ve anti-depresanlar olanlar gibi, her bavul, yoğun bireyselliğin simgesidir; burada insan kendinden başka birini düşünmeye başlayamaz.
Bandın etrafında, sanki Roma trafiğinde sıkışmış gibi, birbirlerine bir santim yol vermeyi reddeden el arabaları arasında sıkışıp kalırız. Kanatlarına tekerlekli bavullar bağlanmış, yerinden edilmiş melekleriz burada.
Alain de Botton’un, Heathrow Havaalanı’nda bir hafta geçirdikten sonra, gözlemlerini yazdığı son kitabı ‘A Week at the Airport: A Heathrow Diary’den, yazarın izniyle kullanılmıştır. Tüm hakları Tempo’ya aittir.
10 BİN KİTAP HEDİYE
“Bir Marslıya modern uygarlığın, iyisiyle kötüsüyle her şeyini göstermek isterseniz, onu kesinlikle bir havaalanına götürmelisiniz” diyen Alain de Botton’un Heathrow gözlemlerinden oluşan kitabından 10 bin kopya, terminali ziyaret edenlere dağıtılıyor.
Havada, hiçbir yük olmadan geçen saatlerde YOLCULAR, aşağıdaki ormanlara, kıyılara bakıp, gelecekle ilgili umut dolu planlar yaptıktan sonra, taşıma bandının yanında, birden maddi dünyayla ve hayatın külfetiyle yüz yüze gelirler.
Alain de Botton
tempo
ANTİSEMİTİN ÇELİŞKİLERİ
Antisemitler için bir Yahudi, evinde geçiciyse bu rahatsız edicidir, keza kendi evinde kalıcıysa da. Gelecek itirazı biliyorum: O topraklar Filistinlilerindi. Ama bir noktayı gözden kaçırmamak gerek
Umberto Eco
Daniel Barenboim dünyadaki çok sayıda entelektüelden, Filistin’de süregelen trajedinin son bulması için yapılan çağrıya imza atmalarını istedi. Çağrı, ilk bakışta aşikâr ve temelde, etkin bir arabuluculuk için tüm olası imkânların kullanılmasını talep ediyor. Ancak büyük bir İsrailli sanatçı tarafından yapılması anlamlı: Bu, İsrail’in en parlak ve mütefekkir zihinlerinin bile, mantık ya da hatanın hangi tarafta olduğunu sorgulamaktan vazgeçtiklerinin ve iki halkın bir arada yaşamalarına olanak sağlanmasını istediklerinin işareti. Böyleyse eğer, İsrail hükümetine karşı yapılan siyasi protesto gösterilerini anlamak mümkün; ancak bunlar genellikle antisemitizm işareti olarak algılanıyor. Göstericilerin kendisi olmasa bile, okuduğum gazeteler, sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi, antisemitizmi ortaya koyuyorlar: ‘Amsterdam’da antisemitik gösteriler’ ve benzeri gibi. Durum o kadar normal geliyor ki, bunu anormal karşılamak anormal kaçıyor. Ama kendimize şu soruyu soralım: Merkel hükümetine karşı yapılan bir gösteriyi anti Aryen, ya da Berlusconi hükümetine karşı yapılanı anti Latin olarak mı tanımlayacağız?
Bin yıllık antisemitizm sorununu, mevsimsel çıkışlarını, değişik kökenlerini ele almak için bu köşe yetmeyebilir. İki bin yıldır var olan davranışta, dini inançtan, fundamentalist imandan bir şeyler vardır; bu, yüzyıllar boyunca gezegenimize bulaşan marazi fanatizm türlerinden biri olarak tanımlanabilir. Bizi günaha sokmak için komplo kuran şeytanın varlığına inanıyorsa çoğu insan, neden dünyayı ele geçirmek için İsrail komplosuna inanılmasın?
Ancak, antisemitizmin, irrasyonel ve körü körüne fideistik tüm davranışlar gibi çelişkilerle yaşadığını, bunları fark etmediğini, hatta hiç çekinmeden bunlardan beslendiğini vurgulamak isterim. Örneğin, 1800’lerin antisemitizminin klasiklerinde, duruma göre her ikisi de kullanılan iki sav vardı: Birincisi şuydu: Bir Yahudi, dar ve karanlık yerlerde yaşadığı için, Hıristiyanlara kıyasla enfeksiyon ve hastalıklara daha duyarlıydı (ve dolayısıyla daha tehlikeli). Diğeri ise esrarengiz nedenlerden ötürü veba ve diğer salgınlara daha dayanıklı, aynı zamanda cinsel açıdan çok istekli ve korkunç derecede doğurgan ve bu nedenle Hıristiyan dünyasını ele geçirmek açısından tehlikeli olduğuydu.
Gerek sağ, gerek sol kesim tarafından geniş olarak ele alınan bir başka inanç daha vardı ve model olarak hem sosyalist antisemitizmin bir klasik ismini (Toussenel, ‘Les Juifs rois de l’époque’, 1847) hem Katolik antisemitizmin bir klasiğini (Gougenot de Mousseaux, ‘Le Juif, le judaïsme et la judaïsation des peuples chrétiens’ 1869) örnek alıyorum. Her ikisinde de Yahudilerin tarımla hiç uğraşmadıkları, bu nedenle yaşadıkları devletin üretim hayatından uzak kaldıkları; buna karşılık, yapı olarak göçebe olduklarından ve mesyanik umutların peşine takılıp onları konuk eden devleti her an terk edebileceklerinden, zenginliklerini kolayca yanlarında götürebilmek için finansla uğraştıkları belirtiliyor.
Dönemin diğer antisemit metinlerinin, ünlü Sion Protokollerine kadar, Yahudileri, ele geçirmek için toprak varlığına göz dikmekle suçladıklarını sessizce geçeceğiz. Antisemitizmin çelişkilerden korkmadığını söylemiştik. Ancak şu var ki, İsrail Yahudilerinin önemli bir özelliği, Filistin’deki arazilerini olağanüstü mo-dern yöntemlerle işledikleri, model çiftlikler inşa ettikleri ve yaşadıkları bir toprağı korumak için savaştıklarıdır. Arap antisemitizminin onları suçladıkları tam da budur: Bu nedenle temel hedefi, İsrail devletini yok etmektir.
Kısacası, antisemitler için bir Yahudi, evinde geçiciyse bu rahatsız edicidir, keza kendi evinde kalıcıysa da. Doğal olarak, gelecek itirazın ne olduğunu çok iyi biliyorum: İsrail’in olduğu yer Filistin toprağıydı. Ama o topraklar, Kuzey Amerika’da olduğu gibi, şiddetle ve yerleşik halkın cezalandırılmasıyla, ya da Güney Amerika örneğindeki gibi, meşru krallarının yönettiği bazı devletlerin yok edilmesiyle değil, tam tersine kimsenin karşı koymadığı ağır bir göç sürecinde elde edildi.
Her şekilde, İsrail politikasını her eleştirdiğinde seni, antisemitizmle suçlayan Yahudi can sıkıyorsa, İsrail politikasına her eleştiriyi antisemitizm tanımlamalarına çeviren herkes çok daha sıkıntı veriyor.
tempo
Umberto Eco
Daniel Barenboim dünyadaki çok sayıda entelektüelden, Filistin’de süregelen trajedinin son bulması için yapılan çağrıya imza atmalarını istedi. Çağrı, ilk bakışta aşikâr ve temelde, etkin bir arabuluculuk için tüm olası imkânların kullanılmasını talep ediyor. Ancak büyük bir İsrailli sanatçı tarafından yapılması anlamlı: Bu, İsrail’in en parlak ve mütefekkir zihinlerinin bile, mantık ya da hatanın hangi tarafta olduğunu sorgulamaktan vazgeçtiklerinin ve iki halkın bir arada yaşamalarına olanak sağlanmasını istediklerinin işareti. Böyleyse eğer, İsrail hükümetine karşı yapılan siyasi protesto gösterilerini anlamak mümkün; ancak bunlar genellikle antisemitizm işareti olarak algılanıyor. Göstericilerin kendisi olmasa bile, okuduğum gazeteler, sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi, antisemitizmi ortaya koyuyorlar: ‘Amsterdam’da antisemitik gösteriler’ ve benzeri gibi. Durum o kadar normal geliyor ki, bunu anormal karşılamak anormal kaçıyor. Ama kendimize şu soruyu soralım: Merkel hükümetine karşı yapılan bir gösteriyi anti Aryen, ya da Berlusconi hükümetine karşı yapılanı anti Latin olarak mı tanımlayacağız?
Bin yıllık antisemitizm sorununu, mevsimsel çıkışlarını, değişik kökenlerini ele almak için bu köşe yetmeyebilir. İki bin yıldır var olan davranışta, dini inançtan, fundamentalist imandan bir şeyler vardır; bu, yüzyıllar boyunca gezegenimize bulaşan marazi fanatizm türlerinden biri olarak tanımlanabilir. Bizi günaha sokmak için komplo kuran şeytanın varlığına inanıyorsa çoğu insan, neden dünyayı ele geçirmek için İsrail komplosuna inanılmasın?
Ancak, antisemitizmin, irrasyonel ve körü körüne fideistik tüm davranışlar gibi çelişkilerle yaşadığını, bunları fark etmediğini, hatta hiç çekinmeden bunlardan beslendiğini vurgulamak isterim. Örneğin, 1800’lerin antisemitizminin klasiklerinde, duruma göre her ikisi de kullanılan iki sav vardı: Birincisi şuydu: Bir Yahudi, dar ve karanlık yerlerde yaşadığı için, Hıristiyanlara kıyasla enfeksiyon ve hastalıklara daha duyarlıydı (ve dolayısıyla daha tehlikeli). Diğeri ise esrarengiz nedenlerden ötürü veba ve diğer salgınlara daha dayanıklı, aynı zamanda cinsel açıdan çok istekli ve korkunç derecede doğurgan ve bu nedenle Hıristiyan dünyasını ele geçirmek açısından tehlikeli olduğuydu.
Gerek sağ, gerek sol kesim tarafından geniş olarak ele alınan bir başka inanç daha vardı ve model olarak hem sosyalist antisemitizmin bir klasik ismini (Toussenel, ‘Les Juifs rois de l’époque’, 1847) hem Katolik antisemitizmin bir klasiğini (Gougenot de Mousseaux, ‘Le Juif, le judaïsme et la judaïsation des peuples chrétiens’ 1869) örnek alıyorum. Her ikisinde de Yahudilerin tarımla hiç uğraşmadıkları, bu nedenle yaşadıkları devletin üretim hayatından uzak kaldıkları; buna karşılık, yapı olarak göçebe olduklarından ve mesyanik umutların peşine takılıp onları konuk eden devleti her an terk edebileceklerinden, zenginliklerini kolayca yanlarında götürebilmek için finansla uğraştıkları belirtiliyor.
Dönemin diğer antisemit metinlerinin, ünlü Sion Protokollerine kadar, Yahudileri, ele geçirmek için toprak varlığına göz dikmekle suçladıklarını sessizce geçeceğiz. Antisemitizmin çelişkilerden korkmadığını söylemiştik. Ancak şu var ki, İsrail Yahudilerinin önemli bir özelliği, Filistin’deki arazilerini olağanüstü mo-dern yöntemlerle işledikleri, model çiftlikler inşa ettikleri ve yaşadıkları bir toprağı korumak için savaştıklarıdır. Arap antisemitizminin onları suçladıkları tam da budur: Bu nedenle temel hedefi, İsrail devletini yok etmektir.
Kısacası, antisemitler için bir Yahudi, evinde geçiciyse bu rahatsız edicidir, keza kendi evinde kalıcıysa da. Doğal olarak, gelecek itirazın ne olduğunu çok iyi biliyorum: İsrail’in olduğu yer Filistin toprağıydı. Ama o topraklar, Kuzey Amerika’da olduğu gibi, şiddetle ve yerleşik halkın cezalandırılmasıyla, ya da Güney Amerika örneğindeki gibi, meşru krallarının yönettiği bazı devletlerin yok edilmesiyle değil, tam tersine kimsenin karşı koymadığı ağır bir göç sürecinde elde edildi.
Her şekilde, İsrail politikasını her eleştirdiğinde seni, antisemitizmle suçlayan Yahudi can sıkıyorsa, İsrail politikasına her eleştiriyi antisemitizm tanımlamalarına çeviren herkes çok daha sıkıntı veriyor.
tempo
WIKIPEDIA’YLA MI EVLENDİM?
13 kardeşin ilki olduğum yazıyordu ki, 13 kardeş olan babam. Meraktan her seferinde baktığımda başka hoşluklarla karşılaştım. Arkadaşlarım bana, Wikipedia’da, yayıncım Valentino Bompiani’nin kızıyla evlendiğim bilgisinin yer aldığını söylediler. Haber iftira değil –sevgili dostlarım Ginevra ve Emanuela için öyle olsa da- ama silmek için müdahale ettim.
Artık hepimiz çalışırken, bir isim veya tarih kontrol etmemiz gerektiğinde, internette Wikipedia’ya başvuruyoruz. Konudan bihaber az sayıdaki faniler için hatırlatayım; Wikipedia, kullanıcılar tarafından yazılan ve yenilenen ‘on-line’ bir ansiklopedi. Misal, Napolyon’u araştırıyorsanız eğer, bir bilginin yetersiz veya yanlış olduğunu gördüğünüzde, üye oluyor, bilgiyi düzeltiyorsunuz ve böylelikle yazı, katkınızla kurtuluyor.
Doğal olarak bu, kötü niyetlilerin ya da çılgınların yanlış haber yaymasına yol açabilir, ama milyonlarca kullanıcının yaptığı kontrol, işin garantisi olmalı. Eğer kötü niyetli biri, Napolyon’un Sant’Elena’da değil de Santo Domingo’da öldüğünü yazarsa, anında milyonlarca iyi niyetli kullanıcı yanlışı düzeltmek için müdahale eder (ve sanıyorum ki, meçhul kişilerin hakaretine uğrayan insanların hukuki başvuruları üzerine, en azından aleni olarak iftira gibi duran düzeltmeleri kontrol eden bir redaksiyon sistemi olduğunu düşünüyorum). Bu anlamda Wikipedia, Charles Sanders Peirce’in ‘Topluluk’ (bilimsel) diye adlandırdığına güzel bir örnek olabilir; ki bu, bir tür mutlu homoestazi(*) sayesinde yanlışları siliyor ve yeni buluşları meşrulaştırıyor; böylelikle, onun dediği gibi, gerçeğin meşalesini taşıyor.
Ama bu kolektif kontrol, Napolyon konusunda işlerken, herhangi bir John Smith için de geçerli olur mu? John Smith’ten biraz daha çok, Napolyon’dan daha az ünlü birinin örneğini verelim, yani yazarın. Başlarda benimle ilgili bölümü düzeltmek için müdahale ettim (örneğin 13 kardeşin ilki olduğum yazıyordu, ki 13 kardeş olan babam). Sonra işin ucunu bıraktım; çünkü meraktan her seferinde baktığımda, kimbilir kimin yazdığı başka hoşluklarla karşılaştım. Şimdi arkadaşlarım bana, Wikipedia’da, yayıncım Valentino Bompiani’nin kızıyla evlendiğim bilgisinin yer aldığını söylediler. Haber iftira değil -sevgili dostlarım Ginevra ve Emanuela için öyle olsa da- ama silmek için müdahale ettim.
Bu durumda, ne anlaşılabilir bir hatadan (13 çocuğun hikâyesi gibi), ne de yaygın bir dedikodunun kabulünden söz edilebilir: bu şekilde yuva kurduğum kimsenin aklına gelmemişti; dolayısıyla meçhul Wikipedia yazarı kendi özel fantezisini kamuya mal etmek için müdahale ediyordu; haberi herhangi bir kaynaktan kontrol etmeyi hiç aklına getirmeden.
Wikipedia’ya ne kadar güvenmeli o halde? Hemen söyleyeyim, ben güveniyorum; çünkü profesyonel bir araştırmacı tekniğiyle kullanıyorum: herhangi bir konuda Wikipedia’ya başvuruyorum ve sonra diğer iki veya üç siteden kontrol ediyorum; eğer haber üç yerde varsa, doğru olma olasılığı yüksek (ama başvurduğum sitelerin Wikipedia asalakları olmaması ve hatayı tekrar etmemeleri önemli). Bir başka yol da Wikipedia’yı hem İtalyanca hem başka bir lisanda kontrol etmek (Urdu diliyle sorununuz varsa, mutlaka İngilizce karşılığı vardır): Sıklıkla ikisi aynıdır (biri diğerinin tercümesi) ama bazen farklılaşırlar ve bir çelişki yakalamak ilginç olabilir; ki bu çelişki de yerinizden kalkıp basılı bir ansiklopedi karıştırmanızı gerektirebilir.
Ama ben, kaynakları karşılaştırarak çalışmayı öğrenmiş bir araştırmacının örneğini verdim. Ya diğerleri? Güvenenler? Okul ödevleri için Wikipedia’ya başvuran çocuklar? Bunun diğer siteler için de geçerli olduğu göz önünde tutulmalı; bu nedenle uzun zaman önce, gençlere, bir ‘internet izleme merkezi’ kurmalarını önermiş, her konuda, güvenli uzmanlardan oluşan bir komiteyle, çeşitli sitelerin gözden geçirilmesini ve güvenirlilik anlamında yorumlanmasını söylemiştim. Ama hemen bir örnek verelim ve Napolyon gibi tarihi bir kişiliğin ismini değil (Google’da 2 milyon 190 bin sonuç çıkıyor), sadece bir yıldır, yani Strega 2008 ödülünü kazandığından bu yana ünlenmiş genç bir yazarı, ‘Asal sayıların yalnızlığı’ adlı kitabın yazarı Paolo Giordano’yu arayalım. Sonuç sayısı 522 bin. Hepsi nasıl izlenebilir?
Bir ara gençlerin sıklıkla bilgi aradığı bir yazarın sayfalarını izlemek düşünülmüştü. Ama, biraz önce sözünü ettiğim Peirce ele alınırsa, onunla ilgili çıkan sonuç sayısı 734 bin.
İşte size, hâlâ çözümü olmayan güzel bir problem.
Homoestazi: Açık bir sistemin, bağlantılı kontrol mekanizmaları tarafından kontrol edilen dinamik eşitlikler aracılığıyla, kendi iç ortamının sabit bir hal sağlayabilmesidir.
Wikipedıa’ya ne kadar güvenmeli? Hemen söyleyeyim ben güveniyorum;
çünkü profesyonel bir araştırmacı tekniğiyle kullanıyorum. Herhangi bir konuda Wikipedia’ya başvuruyorum ve sonra diğer iki veya üç siteden kontrol ediyorum. Eğer haber üç yerde varsa, doğru olma olasılığı yüksek. Ama başvurduğum sitelerin Wikipedia asalakları olmaması ve hatayı tekrar etmemeleri önemli.
DÜNYA PARMAKLARININ UCUNDA
Bugün hayatımıza yön veren birçok web sitesi ve sosyal ağda onların imzası var. Wikipedia’nın kurucusu Jimmy Wales, Flickr’ın kurucusu Caterina Fake, Blogger’ın yaratıcısı Evan Williams bu isimlerin başında geliyor.
Umberto Eco
Artık hepimiz çalışırken, bir isim veya tarih kontrol etmemiz gerektiğinde, internette Wikipedia’ya başvuruyoruz. Konudan bihaber az sayıdaki faniler için hatırlatayım; Wikipedia, kullanıcılar tarafından yazılan ve yenilenen ‘on-line’ bir ansiklopedi. Misal, Napolyon’u araştırıyorsanız eğer, bir bilginin yetersiz veya yanlış olduğunu gördüğünüzde, üye oluyor, bilgiyi düzeltiyorsunuz ve böylelikle yazı, katkınızla kurtuluyor.
Doğal olarak bu, kötü niyetlilerin ya da çılgınların yanlış haber yaymasına yol açabilir, ama milyonlarca kullanıcının yaptığı kontrol, işin garantisi olmalı. Eğer kötü niyetli biri, Napolyon’un Sant’Elena’da değil de Santo Domingo’da öldüğünü yazarsa, anında milyonlarca iyi niyetli kullanıcı yanlışı düzeltmek için müdahale eder (ve sanıyorum ki, meçhul kişilerin hakaretine uğrayan insanların hukuki başvuruları üzerine, en azından aleni olarak iftira gibi duran düzeltmeleri kontrol eden bir redaksiyon sistemi olduğunu düşünüyorum). Bu anlamda Wikipedia, Charles Sanders Peirce’in ‘Topluluk’ (bilimsel) diye adlandırdığına güzel bir örnek olabilir; ki bu, bir tür mutlu homoestazi(*) sayesinde yanlışları siliyor ve yeni buluşları meşrulaştırıyor; böylelikle, onun dediği gibi, gerçeğin meşalesini taşıyor.
Ama bu kolektif kontrol, Napolyon konusunda işlerken, herhangi bir John Smith için de geçerli olur mu? John Smith’ten biraz daha çok, Napolyon’dan daha az ünlü birinin örneğini verelim, yani yazarın. Başlarda benimle ilgili bölümü düzeltmek için müdahale ettim (örneğin 13 kardeşin ilki olduğum yazıyordu, ki 13 kardeş olan babam). Sonra işin ucunu bıraktım; çünkü meraktan her seferinde baktığımda, kimbilir kimin yazdığı başka hoşluklarla karşılaştım. Şimdi arkadaşlarım bana, Wikipedia’da, yayıncım Valentino Bompiani’nin kızıyla evlendiğim bilgisinin yer aldığını söylediler. Haber iftira değil -sevgili dostlarım Ginevra ve Emanuela için öyle olsa da- ama silmek için müdahale ettim.
Bu durumda, ne anlaşılabilir bir hatadan (13 çocuğun hikâyesi gibi), ne de yaygın bir dedikodunun kabulünden söz edilebilir: bu şekilde yuva kurduğum kimsenin aklına gelmemişti; dolayısıyla meçhul Wikipedia yazarı kendi özel fantezisini kamuya mal etmek için müdahale ediyordu; haberi herhangi bir kaynaktan kontrol etmeyi hiç aklına getirmeden.
Wikipedia’ya ne kadar güvenmeli o halde? Hemen söyleyeyim, ben güveniyorum; çünkü profesyonel bir araştırmacı tekniğiyle kullanıyorum: herhangi bir konuda Wikipedia’ya başvuruyorum ve sonra diğer iki veya üç siteden kontrol ediyorum; eğer haber üç yerde varsa, doğru olma olasılığı yüksek (ama başvurduğum sitelerin Wikipedia asalakları olmaması ve hatayı tekrar etmemeleri önemli). Bir başka yol da Wikipedia’yı hem İtalyanca hem başka bir lisanda kontrol etmek (Urdu diliyle sorununuz varsa, mutlaka İngilizce karşılığı vardır): Sıklıkla ikisi aynıdır (biri diğerinin tercümesi) ama bazen farklılaşırlar ve bir çelişki yakalamak ilginç olabilir; ki bu çelişki de yerinizden kalkıp basılı bir ansiklopedi karıştırmanızı gerektirebilir.
Ama ben, kaynakları karşılaştırarak çalışmayı öğrenmiş bir araştırmacının örneğini verdim. Ya diğerleri? Güvenenler? Okul ödevleri için Wikipedia’ya başvuran çocuklar? Bunun diğer siteler için de geçerli olduğu göz önünde tutulmalı; bu nedenle uzun zaman önce, gençlere, bir ‘internet izleme merkezi’ kurmalarını önermiş, her konuda, güvenli uzmanlardan oluşan bir komiteyle, çeşitli sitelerin gözden geçirilmesini ve güvenirlilik anlamında yorumlanmasını söylemiştim. Ama hemen bir örnek verelim ve Napolyon gibi tarihi bir kişiliğin ismini değil (Google’da 2 milyon 190 bin sonuç çıkıyor), sadece bir yıldır, yani Strega 2008 ödülünü kazandığından bu yana ünlenmiş genç bir yazarı, ‘Asal sayıların yalnızlığı’ adlı kitabın yazarı Paolo Giordano’yu arayalım. Sonuç sayısı 522 bin. Hepsi nasıl izlenebilir?
Bir ara gençlerin sıklıkla bilgi aradığı bir yazarın sayfalarını izlemek düşünülmüştü. Ama, biraz önce sözünü ettiğim Peirce ele alınırsa, onunla ilgili çıkan sonuç sayısı 734 bin.
İşte size, hâlâ çözümü olmayan güzel bir problem.
Homoestazi: Açık bir sistemin, bağlantılı kontrol mekanizmaları tarafından kontrol edilen dinamik eşitlikler aracılığıyla, kendi iç ortamının sabit bir hal sağlayabilmesidir.
Wikipedıa’ya ne kadar güvenmeli? Hemen söyleyeyim ben güveniyorum;
çünkü profesyonel bir araştırmacı tekniğiyle kullanıyorum. Herhangi bir konuda Wikipedia’ya başvuruyorum ve sonra diğer iki veya üç siteden kontrol ediyorum. Eğer haber üç yerde varsa, doğru olma olasılığı yüksek. Ama başvurduğum sitelerin Wikipedia asalakları olmaması ve hatayı tekrar etmemeleri önemli.
DÜNYA PARMAKLARININ UCUNDA
Bugün hayatımıza yön veren birçok web sitesi ve sosyal ağda onların imzası var. Wikipedia’nın kurucusu Jimmy Wales, Flickr’ın kurucusu Caterina Fake, Blogger’ın yaratıcısı Evan Williams bu isimlerin başında geliyor.
Umberto Eco
Yenilesek mi, yenilemesek mi?
Yenilenebilir enerji, Türkiye için gereksiz ve maliyetli mi? Yeni bir rapor aksini söylüyor.
Apple sendeleyecek mi?
Herkes, Apple'ın CEO'su Steve Jobs'un çok gizli tutulan karaciğer nakli için altı ay işlerden uzak kaldığı sürede, ofiste her şeyin iyi gittiğini düşünüyor. Şirketin herhangi bir sorunla karşılaşmadan işlerini yürüttüğü varsayılıyor. Fakat Mac OS X işletim sisteminin yeni sürümü Snow Leopard'ın performansına dair vasat raporların ardından, bende şüpheler oluştu.
Eleştirilere göre, Snow Leopard son kullanıcı için kayda değer bir yenilik sunmuyor. Anlaşılan bu yeni işletim sistemi birtakım küçük yeni teknik problemler içeriyor. Mesela, bazı sürücüler çalışmıyor. Bilgisayara takılan bazı aparatlar, yazılımları Snow Leopard'a uyarlanmadıkça, doğru çalışmıyor. Apple yazılım geliştiricilerle sorunlarını çözecek ve Microsoft'un kendi işletim sistemi Windows Vista'da yaptığı gibi bu kusurların üstünü örtmeyecek. Konu Apple olduğunda, insanlar bağışlayıcı olmaya daha istekli.
Fakat despotluğuyla ve mükemmeliyetçiğiyle tanınan Jobs'un, çalışanlarının yüreğine Tanrı korkusu salıp salmadığı, şirketten uzak kaldığı sürede herkesin işleri biraz gevşetip gevşetmediğini merak ediyor olmalısınız. Ne yapıyorlardı; çığır açıcı yeni özellikler içermediğinden ayaklarınızı yerden kesmeyecek ve çok da iyi çalışmayan bir ürün mü tasarlıyorlardı yoksa? Öyle görünüyor. Söz konusu Apple ise bu durum çok şaşırtıcı.
(Yazının tamamı Newsweek Türkiye'de)
Eleştirilere göre, Snow Leopard son kullanıcı için kayda değer bir yenilik sunmuyor. Anlaşılan bu yeni işletim sistemi birtakım küçük yeni teknik problemler içeriyor. Mesela, bazı sürücüler çalışmıyor. Bilgisayara takılan bazı aparatlar, yazılımları Snow Leopard'a uyarlanmadıkça, doğru çalışmıyor. Apple yazılım geliştiricilerle sorunlarını çözecek ve Microsoft'un kendi işletim sistemi Windows Vista'da yaptığı gibi bu kusurların üstünü örtmeyecek. Konu Apple olduğunda, insanlar bağışlayıcı olmaya daha istekli.
Fakat despotluğuyla ve mükemmeliyetçiğiyle tanınan Jobs'un, çalışanlarının yüreğine Tanrı korkusu salıp salmadığı, şirketten uzak kaldığı sürede herkesin işleri biraz gevşetip gevşetmediğini merak ediyor olmalısınız. Ne yapıyorlardı; çığır açıcı yeni özellikler içermediğinden ayaklarınızı yerden kesmeyecek ve çok da iyi çalışmayan bir ürün mü tasarlıyorlardı yoksa? Öyle görünüyor. Söz konusu Apple ise bu durum çok şaşırtıcı.
(Yazının tamamı Newsweek Türkiye'de)
Aslı Aydıntaşbaş
Akşam gazetesinden ayrılarak Tayfun Devecioğlu ile el sıkışan Aslı Aydıntaşbaş Milliyet'teki yazılarına başladı.
Van Münit Efsanesi Nurdan Akıner
Kitap gerek Recep Tayyip Erdoğan başkanlığındaki AKP hükümeti gerekse geleceğin yöneticileri için 'neler yapmamalıyız' rehberi niteliğinde. Araştırmanın bize işaret ettiği, Türkiye'nin doğusunda dünyaya gelen çocukla devlet arasındaki uçurumun çok erken yaşlarda oluşmaya başladığı.
Araştırmanın çıkış noktası Davos krizi olsa da ulaştığı nokta kökleri geçmişten beslenen ve her krizde depreşen bir yara…
Araştırmanın çıkış noktası Davos krizi olsa da ulaştığı nokta kökleri geçmişten beslenen ve her krizde depreşen bir yara…
2 Eylül 2009 Çarşamba
En iyi 100 televizyon karakteri
100 GREATEST TV CHARACTERS
Homer Simpson
Basil Fawlty
Blackadder
Del Boy
Father Dougal
The Doctor
Alan Partridge
Ali G
Victor Meldrew
Dr Niles Crane
Jim Royle
B.A. Baracus
The Fonz
Rick
Kevin the Teenager
Tubbs
Alan B'Stard
Columbo
Ted & Ralph
Patsy Stone
Captain Mainwaring
Frank Spencer
Mr Spock
Rigsby
Ally McBeal
Norman Stanley Fletcher
The Prisoner
Dennis Pennis
Miss Piggy
3Inspector Morse
Sir Humphrey Appleby
Bilko
Emma Peel
Compo
Hawk Eye
Fitz
Arthur Daley
J.R Ewing
Albert Steptoe
Rab C. Nesbitt
Stuart Jones
Frost
4Arnold
4Margot Leadbetter
Huggy Bear
Dot Cotton
Beth Jordache
4Desmond
Alf Garnett
Anna Forbes
Hancock
Hyacinth Bucket
Mrs Overall
Mrs Merton
Oz
Kojak
Yosser Hughes
Terry Collier
Dame Edna Everage
Wolfie Smith
Charlene
Claudius
Mr Humphries
Max Headroom
F Urquhart
Hilda Ogden
Dorien
Pete
Jack Regan
Jimmy Corkhill
Napoleon Solo
Loadsamoney
Lurcio
Jack Duckworth
Den & Angie
Beverley
Simon Templar
Jane Tennison
Bet Lynch
Sid Abbott
Kim Tate
Quentin Crisp
Lucy
Darius Jedbergh
Mildred Roper
Jason King
Jill Munroe
Delbert Wilkins
Philip Marlowe
Michael Murray
Hudson
Benny
Keith Pratt
Charlie Barlow
Hari Kumar
Reggie Perrin
Peter Manson
Buffy
Brian Potter
Budgie
Homer Simpson
Basil Fawlty
Blackadder
Del Boy
Father Dougal
The Doctor
Alan Partridge
Ali G
Victor Meldrew
Dr Niles Crane
Jim Royle
B.A. Baracus
The Fonz
Rick
Kevin the Teenager
Tubbs
Alan B'Stard
Columbo
Ted & Ralph
Patsy Stone
Captain Mainwaring
Frank Spencer
Mr Spock
Rigsby
Ally McBeal
Norman Stanley Fletcher
The Prisoner
Dennis Pennis
Miss Piggy
3Inspector Morse
Sir Humphrey Appleby
Bilko
Emma Peel
Compo
Hawk Eye
Fitz
Arthur Daley
J.R Ewing
Albert Steptoe
Rab C. Nesbitt
Stuart Jones
Frost
4Arnold
4Margot Leadbetter
Huggy Bear
Dot Cotton
Beth Jordache
4Desmond
Alf Garnett
Anna Forbes
Hancock
Hyacinth Bucket
Mrs Overall
Mrs Merton
Oz
Kojak
Yosser Hughes
Terry Collier
Dame Edna Everage
Wolfie Smith
Charlene
Claudius
Mr Humphries
Max Headroom
F Urquhart
Hilda Ogden
Dorien
Pete
Jack Regan
Jimmy Corkhill
Napoleon Solo
Loadsamoney
Lurcio
Jack Duckworth
Den & Angie
Beverley
Simon Templar
Jane Tennison
Bet Lynch
Sid Abbott
Kim Tate
Quentin Crisp
Lucy
Darius Jedbergh
Mildred Roper
Jason King
Jill Munroe
Delbert Wilkins
Philip Marlowe
Michael Murray
Hudson
Benny
Keith Pratt
Charlie Barlow
Hari Kumar
Reggie Perrin
Peter Manson
Buffy
Brian Potter
Budgie
En iyi 100 albüm
THE 100 GREATEST ALBUMS
RADIOHEAD - OK Computer
U2 - The Joshua Tree
NIRVANA - Nevermind
MICHAEL JACKSON - Thriller
PINK FLOYD - Dark Side of the Moon
OASIS - Definitely Maybe
THE BEATLES - Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band
MADONNA - Like a Prayer
GUNS N' ROSES - Appetite For Destruction
THE BEATLES - Revolver
R.E.M. - Automatic for the People
THE BEATLES - The White Album
QUEEN - A Night at the Opera
COLDPLAY - Parachutes
OASIS - (What's the Story) Morning Glory
ALANIS MORISSETTE - Jagged Little Pill
LED ZEPPELIN - Led Zeppelin IV
THE VERVE - Urban Hymns
JIMI HENDRIX - Are you Experienced
THE SMITHS - The Queen Is Dead
JOHN LENNON - Imagine
RADIOHEAD - The Bends
BOB MARLEY AND THE WAILERS - Exodus
THE STONE ROSES - The Stone Roses
SIMON AND GARFUNKEL - Bridge Over Troubled Water
BJORK - Debut
THE DOORS - The Doors
ABBA - Arrival
MICHAEL JACKSON - Off the Wall
DURAN DURAN - Rio
SEX PISTOLS - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
DAVID BOWIE - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars
THE BEACH BOYS - Pet Sounds
JOY DIVISION - Closer
THE ROLLING STONES - Let It Bleed
BLUR - Parklife
BRUCE SPRINGSTEEN - Born to Run
BILLIE HOLIDAY - Lady Sings the Blues
THE WHITE STRIPES - Elephant
BLACK SABBATH - Paranoid
THE SPECIALS - Specials
THE ROLLING STONES - Exile on Main Street
FRANK SINATRA - Songs for Swingin' Lovers!
THE CLASH - London Calling
THE PRODIGY - The Fat of the Land
THE VELVET UNDERGROUND - The Velvet Underground and Nico
DIRE STRAITS - Brothers in Arms
PIXIES - Doolittle
ARETHA FRANKLIN - I Never Loved a Man the Way I Love You
THE LIBERTINES - The Libertines
HAPPY MONDAYS - Pills 'N' Thrills and Bellyaches
PATTI SMITH - Horses
THE WHO - Tommy
LOU REED - Transformer
BOB DYLAN - Blood on the Tracks
PRINCE - Sign 'o' the Times
DIDO - No Angel
AIR - Moon Safari
ELTON JOHN - Goodbye Yellow Brick Road
THE JAM - All Mod Cons
JEFF BUCKLEY - Grace
FLEETWOOD MAC - Rumours
MOBY - Play
RED HOT CHILI PEPPERS - Blood Sugar Sex Magik
THE POLICE - Synchronicity
JONI MITCHELL - Blue
CURTIS MAYFIELD - Superfly
ELVIS PRESLEY - The Sun Sessions
OUTKAST - Speakerboxxx/The Love Below
PULP - Different Class
KRAFTWERK - Trans-Europe Express
MASSIVE ATTACK - Blue Lines
BECK - Odelay
STEVIE WONDER - Songs in the Key of Life
KATE BUSH - Hounds of Love
TALKING HEADS - Fear of Music
EMINEM - The Marshall Mathers LP
MARVIN GAYE - What's Going On
GEORGE MICHAEL - Faith
SATURDAY NIGHT FEVER - The Original Movie Soundtrack
PRIMAL SCREAM - Screamadelica
JOHN COLTRANE - A Love Supreme
LOVE - Forever Changes
PAUL SIMON - Graceland
NICK DRAKE - Five Leaves Left
MEAT LOAF - Bat Out of Hell
DUSTY SPRINGFIELD - Dusty in Memphis
DE LA SOUL - 3 Feet High and Rising
THE STROKES - Is this It
MADNESS - One Step Beyond...
ROBBIE WILLIAMS - I've Been Expecting You
NEIL YOUNG - After the Gold Rush
PUBLIC ENEMY - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back
BLONDIE - Parallel Lines
THE EAGLES - Hotel California
JAMES BROWN - Sex Machine
THE STREETS - A Grand Don't Come for Free
DEXY'S MIDNIGHT RUNNERS - Searching for the Young Soul Rebels
ROD STEWART - Every Picture Tells a Story
The HUMAN LEAGUE - Dare!
RADIOHEAD - OK Computer
U2 - The Joshua Tree
NIRVANA - Nevermind
MICHAEL JACKSON - Thriller
PINK FLOYD - Dark Side of the Moon
OASIS - Definitely Maybe
THE BEATLES - Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band
MADONNA - Like a Prayer
GUNS N' ROSES - Appetite For Destruction
THE BEATLES - Revolver
R.E.M. - Automatic for the People
THE BEATLES - The White Album
QUEEN - A Night at the Opera
COLDPLAY - Parachutes
OASIS - (What's the Story) Morning Glory
ALANIS MORISSETTE - Jagged Little Pill
LED ZEPPELIN - Led Zeppelin IV
THE VERVE - Urban Hymns
JIMI HENDRIX - Are you Experienced
THE SMITHS - The Queen Is Dead
JOHN LENNON - Imagine
RADIOHEAD - The Bends
BOB MARLEY AND THE WAILERS - Exodus
THE STONE ROSES - The Stone Roses
SIMON AND GARFUNKEL - Bridge Over Troubled Water
BJORK - Debut
THE DOORS - The Doors
ABBA - Arrival
MICHAEL JACKSON - Off the Wall
DURAN DURAN - Rio
SEX PISTOLS - Never Mind the Bollocks Here's the Sex Pistols
DAVID BOWIE - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars
THE BEACH BOYS - Pet Sounds
JOY DIVISION - Closer
THE ROLLING STONES - Let It Bleed
BLUR - Parklife
BRUCE SPRINGSTEEN - Born to Run
BILLIE HOLIDAY - Lady Sings the Blues
THE WHITE STRIPES - Elephant
BLACK SABBATH - Paranoid
THE SPECIALS - Specials
THE ROLLING STONES - Exile on Main Street
FRANK SINATRA - Songs for Swingin' Lovers!
THE CLASH - London Calling
THE PRODIGY - The Fat of the Land
THE VELVET UNDERGROUND - The Velvet Underground and Nico
DIRE STRAITS - Brothers in Arms
PIXIES - Doolittle
ARETHA FRANKLIN - I Never Loved a Man the Way I Love You
THE LIBERTINES - The Libertines
HAPPY MONDAYS - Pills 'N' Thrills and Bellyaches
PATTI SMITH - Horses
THE WHO - Tommy
LOU REED - Transformer
BOB DYLAN - Blood on the Tracks
PRINCE - Sign 'o' the Times
DIDO - No Angel
AIR - Moon Safari
ELTON JOHN - Goodbye Yellow Brick Road
THE JAM - All Mod Cons
JEFF BUCKLEY - Grace
FLEETWOOD MAC - Rumours
MOBY - Play
RED HOT CHILI PEPPERS - Blood Sugar Sex Magik
THE POLICE - Synchronicity
JONI MITCHELL - Blue
CURTIS MAYFIELD - Superfly
ELVIS PRESLEY - The Sun Sessions
OUTKAST - Speakerboxxx/The Love Below
PULP - Different Class
KRAFTWERK - Trans-Europe Express
MASSIVE ATTACK - Blue Lines
BECK - Odelay
STEVIE WONDER - Songs in the Key of Life
KATE BUSH - Hounds of Love
TALKING HEADS - Fear of Music
EMINEM - The Marshall Mathers LP
MARVIN GAYE - What's Going On
GEORGE MICHAEL - Faith
SATURDAY NIGHT FEVER - The Original Movie Soundtrack
PRIMAL SCREAM - Screamadelica
JOHN COLTRANE - A Love Supreme
LOVE - Forever Changes
PAUL SIMON - Graceland
NICK DRAKE - Five Leaves Left
MEAT LOAF - Bat Out of Hell
DUSTY SPRINGFIELD - Dusty in Memphis
DE LA SOUL - 3 Feet High and Rising
THE STROKES - Is this It
MADNESS - One Step Beyond...
ROBBIE WILLIAMS - I've Been Expecting You
NEIL YOUNG - After the Gold Rush
PUBLIC ENEMY - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back
BLONDIE - Parallel Lines
THE EAGLES - Hotel California
JAMES BROWN - Sex Machine
THE STREETS - A Grand Don't Come for Free
DEXY'S MIDNIGHT RUNNERS - Searching for the Young Soul Rebels
ROD STEWART - Every Picture Tells a Story
The HUMAN LEAGUE - Dare!
En iyi 100 çizgi film
THE 100 GREATEST CARTOONS
The Simpsons
Tom and Jerry
South Park
Toy Story/Toy Story 2
Family Guy
Shrek/Shrek 2
The Lion King
Spirited Away
The Incredibles
Bugs Bunny
The Flintstones
The Iron Giant
The Nightmare Before Christmas
Finding Nemo
Wallace and Gromit
Akira
Aladdin
The Ren and Stimpy Show
Who Framed Roger Rabbit?
Looney Tunes/Merrie Melodies
Princess Mononoke
Monsters, Inc
Popeye
Danger Mouse
Pinnochio
Futurama
Teenage Mutant Ninja Turtles
Spongebob Squarepants
Dungeons and Dragons
Daffy Duck
Mickey Mouse
Beavis and Butthead
Beauty and the Beast
He-Man and the Masters of the Universe
Sylvester and Tweetie Pie
Magic Roundabout
Transformers
101 Dalmations
Charlie Brown
Rugrats
King of the Hill
Samurai Jack
Ivor the Engine
Spider-Man
Pokemon
Inspector Gadget
Road Runner
Bod
Scooby Doo, Where Are You?
Donald Duck
The Little Mermaid
2DTV
Fantasia
Thundercats
Winnie the Pooh
Fritz the Cat
The Jungle Book
The Powerpuff Girls
Chicken Run
Snow White and the Seven Dwarfs
Foghorn Leghorn
Battle of the Planets
Bambi
Top Cat
A Bug's Life
Captain Pugwash
The Snowman
Hong Kong Phooey
Wind in the Willows
Monty Python
Alice in Wonderland
Legend of the Overfiend
Pepe le Pew
Willo the Wisp
Lady and the Tramp
Belleville Rendezvous
The Adventures of Tintin
Noggin the Nog
Peter Pan
Yogi Bear
Barbar
How the Grinch Stole Christmas!
Dumbo
Roobarb
Droopy Dog
Watership Down
Jamie and the Magic Torch
Woody Woodpecker
Felix the Cat
Captain Caveman and the Teen Angels
Mighty Mouse
Animal Farm
Mr Magoo
Queer Duck
Charley Says...
Betty Boop
Huckleberry Hound
Wait till Your Father Gets Home
The Pink Panther
Wacky Races
The Simpsons
Tom and Jerry
South Park
Toy Story/Toy Story 2
Family Guy
Shrek/Shrek 2
The Lion King
Spirited Away
The Incredibles
Bugs Bunny
The Flintstones
The Iron Giant
The Nightmare Before Christmas
Finding Nemo
Wallace and Gromit
Akira
Aladdin
The Ren and Stimpy Show
Who Framed Roger Rabbit?
Looney Tunes/Merrie Melodies
Princess Mononoke
Monsters, Inc
Popeye
Danger Mouse
Pinnochio
Futurama
Teenage Mutant Ninja Turtles
Spongebob Squarepants
Dungeons and Dragons
Daffy Duck
Mickey Mouse
Beavis and Butthead
Beauty and the Beast
He-Man and the Masters of the Universe
Sylvester and Tweetie Pie
Magic Roundabout
Transformers
101 Dalmations
Charlie Brown
Rugrats
King of the Hill
Samurai Jack
Ivor the Engine
Spider-Man
Pokemon
Inspector Gadget
Road Runner
Bod
Scooby Doo, Where Are You?
Donald Duck
The Little Mermaid
2DTV
Fantasia
Thundercats
Winnie the Pooh
Fritz the Cat
The Jungle Book
The Powerpuff Girls
Chicken Run
Snow White and the Seven Dwarfs
Foghorn Leghorn
Battle of the Planets
Bambi
Top Cat
A Bug's Life
Captain Pugwash
The Snowman
Hong Kong Phooey
Wind in the Willows
Monty Python
Alice in Wonderland
Legend of the Overfiend
Pepe le Pew
Willo the Wisp
Lady and the Tramp
Belleville Rendezvous
The Adventures of Tintin
Noggin the Nog
Peter Pan
Yogi Bear
Barbar
How the Grinch Stole Christmas!
Dumbo
Roobarb
Droopy Dog
Watership Down
Jamie and the Magic Torch
Woody Woodpecker
Felix the Cat
Captain Caveman and the Teen Angels
Mighty Mouse
Animal Farm
Mr Magoo
Queer Duck
Charley Says...
Betty Boop
Huckleberry Hound
Wait till Your Father Gets Home
The Pink Panther
Wacky Races
26 Ağustos 2009 Çarşamba
İletişim Teknolojileri
Okuma listesi
Haluk Geray, İletişim ve Teknoloji, Ütopya Yayınevi, 2003
Manuel Castells, Ağ Toplumunun Yükselişi, Bilgi Üniversitesi yayınları, 2005
Manuel Castells, Kimliğin Gücü, Bilgi Üniversitesi yayınları, 2006.
Ümit Atabek, İletişim ve Teknoloji, Seçkin Yayıncılık, 2001.
Armand Mattelart, Bilgi Toplumunun Tarihi, İletişim, 2004.
Raymond Williams, İkibine Doğru, Ayrıntı, 1989.
George Basalla, Teknolojinin Evrimi, TÜBİTAK, 1996.
Aydın Uğur, Kültür kıtası atlası, YKY, 2003. 68-103
Sevda Alankuş (Der), Yeni İletişim Teknolojileri ve Medya, BİA,2003.
Mutlu Binark, Barış Kılıçbay (der), İnternet, Toplum ve Kültür, Epos, 2005.
Nilüfer Timisi, Yeni İletişim Teknolojileri ve Demokrasi, Dost, 2003.
Haluk Geray, Günaydın G-8: Sayısal Eşitsizliği Kapatma Girişimi ve Türkiye Deneyimi, Kİ, 4(1) (2001).
Funda Başaran, “Enformasyon Toplumu Politikaları ve Gelişmekte Olan Ülkeler,” İletişim Araştırmaları, 2(2), 2004.
Emine Onaran İncirlioğlu, Barış Kılıçbay, İnternet Zamanında Aile İlişkileri, Kİ, 8(1), 2005.
Haluk Geray, İletişim ve Teknoloji, Ütopya Yayınevi, 2003
Manuel Castells, Ağ Toplumunun Yükselişi, Bilgi Üniversitesi yayınları, 2005
Manuel Castells, Kimliğin Gücü, Bilgi Üniversitesi yayınları, 2006.
Ümit Atabek, İletişim ve Teknoloji, Seçkin Yayıncılık, 2001.
Armand Mattelart, Bilgi Toplumunun Tarihi, İletişim, 2004.
Raymond Williams, İkibine Doğru, Ayrıntı, 1989.
George Basalla, Teknolojinin Evrimi, TÜBİTAK, 1996.
Aydın Uğur, Kültür kıtası atlası, YKY, 2003. 68-103
Sevda Alankuş (Der), Yeni İletişim Teknolojileri ve Medya, BİA,2003.
Mutlu Binark, Barış Kılıçbay (der), İnternet, Toplum ve Kültür, Epos, 2005.
Nilüfer Timisi, Yeni İletişim Teknolojileri ve Demokrasi, Dost, 2003.
Haluk Geray, Günaydın G-8: Sayısal Eşitsizliği Kapatma Girişimi ve Türkiye Deneyimi, Kİ, 4(1) (2001).
Funda Başaran, “Enformasyon Toplumu Politikaları ve Gelişmekte Olan Ülkeler,” İletişim Araştırmaları, 2(2), 2004.
Emine Onaran İncirlioğlu, Barış Kılıçbay, İnternet Zamanında Aile İlişkileri, Kİ, 8(1), 2005.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)